Ο Παύλος Μάτεσις κάνει πράξη αυτό που λέμε οτι από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια και σε αυτό το βιβλίο , μέσα από τη γλαφυρή αφήγηση της Ρουμπίνης Μέσκαρη περιγράφονται πολλές αλήθειες. Ανεξάρτητα από το αν τα πράγματα έγιναν έτσι όπως τα περιγράφει η ηρωϊδα, ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι είναι αληθινό και τι όχι και να δώσει τις δικές του ερμηνείες.
Στο οπισθόφυλλο αλλά και σε άλλες κριτικές του βιβλίου έχω διαβάσει πως το κείμενο μπορει να προκαλέσει στιγμές γέλιου. Όμως προσωπικά ,σε κανένα σημείο δεν ένιωσα να γελάω, καθώς διαπίστωσα πως ακόμα κι αυτά τα περιστατικά που περιγράφονται από την αγαθή κι αθώα "Ραραού" με λίγο κωμικό τρόπο, είναι αυτά που με έκαναν περισσότερο να μένω άναυδη και να διαβάζω με έναν κόμπο στο στομάχι ή με δάκρυα στα μάτια.
Σπαρακτικό, σκληρό,συγκινητικό κι αληθινό , ένα βιβλίο που παρόμοιό του δεν έχω διαβάσει ούτε ως προς το ύφος , ούτε ως προς την τεχνική αλλά ούτε ως προς την πολυσήμαντη υπόθεσή του.
Περιγράφει όλη την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής , τη φτώχια , το φόβο τις υποχωρήσεις αλλά και τις κοινωνικές κατακραυγές και ανισότητες. Και η μεταπολεμική περιοδος ομως με τον εμφύλιο και τα τραγικά αποτελέσματα ενός πολέμου που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο.
Ο χώρος του θεάματος, τα πολιτικά παιχνίδια,η κατοχική επαρχία αλλά και η μεταπολεμική Αθήνα, γίνονται γνωστά στον αναγνώστη ο οποίος παρακολουθεί τα γεγονότα και μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης , νιώθει οτι τα ζει. Η συμπάθεια προς την πρωταγωνίστρια είναι αναπόφευκτη. Θέματα όπως ο θάνατος, η αγάπη προς την πατρίδα , το θάρρος απέναντι στον εχθρό και η συμπόνοια του πλησίον θίγονται με δεξιοτεχνία.
Είναι στιγμές που η αφήγηση φεύγει από την συμπαθέστατη "Ραραού" . Γίνεται τριτοπρόσωπη κι ένας άγνωστος , παντογνώστης αφηγητής αναλαμβάνει να διελευκάνει τα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης. Είναι εκείνες οι στιγμές που νομίζω πως το κείμενο απογειώνεται και το βιβλίο μετατρέπεται σε πραγματικό αριστούργημα!
Ένα βιβλίο υπέροχο , όχι μόνο γι'αυτά που λέει αλλά κυρίως για όλα αυτά που δεν λέγονται στις σελίδες του. Για όλα αυτά που αφήνει να εννοηθούν και όλα αυτά που κρύβονται ανάμεσα στις λέξεις.
Σημ. Η φωτογραφία στο background ανήκει στον Χρίστο Σαπρίκη
Π.Μ.
"Στη "Μητέρα του σκύλου", όπως ο Φώκνερ στη "Βουή και το πάθος", ο Μάτεσις δίνει το λόγο στους πτωχούς τω πνεύματι... έργο εξαιρετικά δυνατό..." (L. Farnoux, "Le Monde")