"Ό, τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με φόνο"

 "Ό, τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με φόνο"

Καλφόπουλος Κώστας 

Εκδόσεις Καστανιώτη

Το βιβλίο αποτελείται από επτά νουάρ διηγήματα. Οι ήρωες τους: άνδρες που αγαπούν τα λαϊκά τραγούδια, το ποδόσφαιρο και... τις γυναίκες. 

Τις γυναίκες όχι μόνο τις αγαπούν παράφορα αλλά τις φαντάζονται ως πλάσματα αμόλυντα και θεϊκά! 

Οι αφηγήσεις αποπνέουν τη "μυρουδιά", τη γεύση μιας παρακμιακης καθημερινότητας και μιας περασμένης εποχής, με έντονο το λαϊκό χρώμα...

Τα αδιέξοδα που βιώνουν οι ήρωες τούς οδηγούν σε προσωπική καταστροφή. 

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πάντα φόνος στο επίκεντρο ούτε αποδίδεται πάντα δικαιοσύνη. 

Ο συγγραφέας δίνει την εντύπωση ότι το τέλος επιλέγεται ενεργητικά από τους ίδιους τους αναγνώστες.

Ο τίτλος που έχει δώσει ο συγγραφέας με παραφθορά του γνωστού τραγουδιού "Ο,τι αρχίζει ωραία..."(τελειώνει με πόνο) συνάδει απόλυτα με το περιεχόμενο των αφηγημάτων, καθώς ο φόνος, πραγματικός ή φανταστικός έρχεται ως αποτέλεσμα του πόνου που βιώνουν οι ήρωες των ιστοριών.

Μ.Κ

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Ακολουθήστε μας στο Instagram

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Τα λαϊκά νουάρ διηγήματα του Κώστα Θ. Καλφόπουλου μοιάζουν να βγαίνουν από τις κιτρινισμένες και ιλουστρασιόν σελίδες των οικογενειακών περιοδικών μιας άλλης εποχής ή από ταινίες του παλιού, ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ανάμεσα στις γραμμές τους, σαν ολογράμματα, προβάλλουν ο αστυνόμος Μπέκας και ο επιθεωρητής Μαιγκρέ την "αποφράδα μέρα" της 21ης Απριλίου 1967, ο Γιάννης Διακογιάννης φευγαλέα, τα ΒΙΠΕΡ, που κατέκλυζαν τα περίπτερα τη δεκαετία του '70, μια κίτρινη εσάρπα τον φοβερό μήνα Αύγουστο του 1968, το Αμβούργο, γκρίζο και βροχερό όπως στον Αμερικανό φίλο του Βέντερς, τα λαϊκά κορίτσια των 70s, ένα φονικό παράξενο καλοκαίρι στην Κρήτη, μαζί και μια διαφορετική ληστεία στην Αθήνα τη μέρα του μεγάλου τελικού Άγιαξ-Παναθηναϊκού το 1971. Γραμμένα σε μια περίοδο έξαρσης του αναγεννημένου "είδους", τα διηγήματα του βιβλίου συνομιλούν με την παράδοση του αμερικανικού, κυρίως, νουάρ, εκεί όπου συνυφαίνονται οι μοίρες των ηρώων με τον έρωτα, την πόλη και τον θάνατο. Παράλληλα, συνδέουν το λαϊκό μοτίβο με το ποπ στοιχείο, όπως αυτά αναδεικνύονται σταδιακά τις δεκαετίες του '60 και του '70 στη νεοελληνική εκδοχή της καταναλωτικής κοινωνίας.

Ένα ταξίδι σε μια Ελλάδα φωτεινή και σκοτεινή συνάμα, λαϊκή αλλά και νουάρ.

Σιωπηλή σαν το θάνατο

Σιωπηλή σαν το θάνατο

Αμπδόν Ουμπίδια

Από τις εκδόσεις Carnivora

" Η νύχτα ράγισε σαν αστραπή.Στη γειτονιά κάποιος πέθαινε".Ήταν το Κίτο.Ήταν το 1983 ( η δικτατορία στην Αργεντινή είχε τελειώσει)"

Η αφήγηση εστιάζει αρχικά σε έναν γιατρό του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε , ούτε τίποτα άλλο γι ' αυτόν ( όχι τυχαία) παρά μόνο νιώθουμε τη μελαγχολία του.Ζει μόνος του,επιλέγει την απομόνωσή του,χωρίς  την γυναίκα του και το παιδί του,τους οποίους σκέφτεται με νοσταλγία. Στην συνέχεια της αφήγησης έρχεται να προστεθεί κι ένας μυστηριώδης  γείτονας με το όνομα Ροδολφο Μορόνι "Μορόνι για τους φιλους" θα πει ό ίδιος όταν γίνουν οι συστάσεις με το γιατρό.Είναι Αργεντίνος.

Ένας ληστής, μια δολοφονία και μια γυναίκα της οποίας το παιδί είναι άρρωστο κι έχει ανάγκη από το γιατρό , φέρνουν τους δύο ήρωες αντιμέτωπους.Ο καθένας ξεκινάει από έναν απίστευτο μονόλογο. Οι αλήθειες έρχονται στο φως, τα πρόσωπα αποκαλύπτονται και το έργο απογειώνεται.
Το βιβλίο πραγματεύεται τις συνέπειες της  δικτατορίας της Αργεντινής , κατά τη διάρκεια της οποίας διεπράχθησαν τρομερά εγκλήματα.Η δικτατορία  έχει τελειώσει όπως δηλώνεται ξεκάθαρα στην αρχή του βιβλίου.Οι μνήμες της όμως είναι χαραγμένες στους ανθρώπους.  Άνθρωποι που βασανίστηκαν προσπαθούν να ξεχάσουν και άλλοι που βασάνισαν προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους.Αθώοι και ένοχοι δεν είναι διακριτοί.Θύτες και θύματα μετατρέπονται σε δολοφόνους άλλοτε για να σβήσουν το παρελθόν τους κι άλλοτε για να αποδώσουν δικαιοσύνη και να πάρουν εκδίκηση  με σκοπό τη πολυπόθητη λύτρωση!

Με γραφή λιτή και περιεκτική μα άκρως προσεγμένη και ψυχαναλυτική και με τον αναγνώστη να αναρωτιέται μέχρι και την τελευταία σελίδα γιατί το βιβλίο αυτό τιτλοφορείται "Σιωπηλή σαν το θάνατο".
Ένα ολιγοσέλιδο μικρό αριστουργημα της ισπανόφωνης λογοτεχνίας που διαβάζεται πραγματικά μονορούφι και με μια ανάσα.

Στην αρχή του σκοτεινό και μυστηριώδες όπως ταιριάζει σε ένα καλό νουάρ με την πλοκή του να εξελίσσεται σε ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές αποχρώσεις που με έκανε να ανατριχιάσω σε πολλά σημεία. Να ανατριχιάσω όχι για αυτά που λέγονται αλλά για όσα αφήνονται να εννοηθούν. Ένα έργο που δεν στηρίζεται σε πλούσιες περιγραφές και περιττές αναφορές σε ιστορικά γεγονότα μα που χαρακτηρίζεται από τα ψυχογραφήματα των ηρώων του. Ένα βαθιά συναισθηματικό βιβλίο που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κι αμέτοχο κανέναν. 

Ρ.Σ.

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Αμπδόν Ουμπίδια, πολυβραβευμένος στην πατρίδα του και τη Λατινική Αμερική, είναι μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης λογοτεχνίας του Ισημερινού. Γεννημένος στο Κίτο το 1944, δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα στο περιοδικό Πουκούνα, την επίσημη έκφραση του ρεύματος "Τσάντσικο", μιας ομάδας συγγραφέων και ποιητών του Ισημερινού που ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με την πνευματική ελίτ της χώρας. Το 1979 εκδίδει τη συλλογή διηγημάτων "Κάτω από τον ίδιο, παράξενο ουρανό" και κερδίζει το εθνικό βραβείο λογοτεχνίας για πρώτη φορά· η δεύτερη είναι το 1986, με το μυθιστόρημα "Το όνειρο των λύκων". Πέρα από την πεζογραφία, έχει ασχοληθεί και με τη λαϊκή προφορική λογοτεχνία. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά και ιταλικά. Η "Χειμωνιάτικη πόλη" είναι από τις πιο γνωστές του νουβέλες.

Ακολουθήστε μας στο Facebook και στο Instagram