Η Λέσχη φόνων της Πέμπτης

Η Λέσχη  φόνων της Πέμπτης - Richard Osman 

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Μετάφραση : Αύγουστος Κορτώ

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του Richard Osman ,αποφάσισα να διαβάσω όλη τη σειρά , ξεκινώντας φυσικά, από το πρώτο. Είχα ακούσει πολλά σχόλια για τη λέσχη των φόνων της Πέμπτης , όχι όλα θετικά για να είμαι ειλικρινής, μα σίγουρα είναι ένα βιβλίο που συζητήθηκε πολύ και οπωσδήποτε έπρεπε να σχηματίσω κι εγώ τη δική μου άποψη.

Μια ομάδα ηλικιωμένων, σε έναν πολυτελή οίκο ευγηρίας, συγκεντρώνεται κάθε Πέμπτη και προσπαθεί να εξιχνιάσει άλυτα εγκλήματα από πραγματικούς,ξεχασμένους φακέλους της αστυνομίας. Όταν ένας αληθινός φόνος λαμβάνει χώρα εκεί κοντά, η αξιαγάπητη τετράδα , θα αναλάβει δράση. Όταν οι άλλοι τρόφιμοι του οίκου, πλέκουν , κεντάνε και παίζουν bingo , η λέσχη των φόνων της Πέμπτης , δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια, αφού το λέει η περδικούλα τους.Αναλαμβάνουν δράση , μπλέκοντας στα πόδια της αστυνομίας , προσπαθώντας να λύσουν οι ίδιοι το μυστήριο και να βρουν τον δολοφόνο.

Το βιβλίο είχε απ'όλα.Είχε μυστήριο, είχε ανατροπές , είχε και χιούμορ. Βρετανικό μεν, αλλά χιούμορ. Είναι πρωτότυπο και διαφορετικό. Την παράσταση σίγουρα κερδίζουν οι ηλικιωμένοι ήρωες, με τις γκάφες τους , τα προβλήματα της ηλικίας τους , τους ιδιαίτερους χαρακτήρες τους μα κυρίως για την αγάπη τους για τη ζωή. Ο φόνος, η έρευνα και το αστυνομικό στοιχείο, υπάρχει αλλά μπαίνει σε δεύτερη μοίρα καθώς η πλοκή αποσπάται από την αξιολάτρευτη τετράδα που πρωταγωνιστεί. Αυτό είναι μάλιστα και το ιδιαίτερο αυτό του βιβλίου , που το μετατρέπει σε ένα ανάλαφρο και τρυφερό ανάγνωσμα χωρίς να βαραίνει με το σκηνικό των φόνων και των εγκλημάτων.

Δεν θα το κρύψω πως στην αρχή δυσκολεύτηκα λιγάκι. Πολλά πρόσωπα, πολλοί διάλογοι και πολλά στοιχεία που έπρεπε να επεξεργαστώ. Είναι ένα βιβλίο,που θα πρότεινα να διαβάσετε με έμφαση στα πρόσωπα και πιθανότατα με χρωματισμό των φωνών στους διαλόγους. Όταν οι σκηνές γίνονται εικόνες , η ανάγνωση είναι πολύ πιο απολαυστική. Γι'αυτό και είναι ένα βιβλίο που πολύ θα ήθελα να το δω στην μεγάλη οθόνη.

Το βιβλίο είναι για όλους αυτούς που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Ένα μεγάλο μέρος είναι αφιερωμένο στα γηρατειά. Σε όλους εκείνους που συχνά η καρδιά τους απαιτεί πολλά αλλά το σώμα τους δεν ακολουθεί πάντα. 

Είναι αναμφισβήτητα ένα βιβλίο μυστηρίου, αλλά μου άφησε μια γλυκιά επίγευση και αυτό με έκανε να το ξεχωρίσω από τα άλλα βιβλία του είδους.

Συνεχίζω σίγουρα με τα άλλα δύο βιβλία της σειράς , " Ο άνδρας που πέθανε δυο φορές" και "Η σφαίρα που αστόχησε" ,που ήδη υπάρχουν και με περιμένουν στη βιβλιοθήκη μου.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook  και στο Instagram

Οπισθόφυλλο

Μια ετερόκλητη παρέα.

Ένας σοκαριστικός φόνος.

Καλώς ήρθατε στη Λέσχη Φόνων της Πέμπτης. 

«Ο Ρίτσαρντ Όσμαν δεν ανακάλυψε την πυρίτιδα, ούτε και το επιχείρησε: για τη συγγραφή της Λέσχης Φόνων της Πέμπτης δανείστηκε τα καλύτερα υλικά από τα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα, και τα συνόδευσε με σύγχρονα κοινωνικά σχόλια και μπόλικο βρετανικό χιούμορ». (Κώστας Κατσουλάρης, bookpress.gr, 01/07/2021)

"Μοναδική απόλαυση· ένα ανάγνωσμα γοητευτικό, διασκεδαστικό, τρυφερό"". (THE GUARDIAN)

"Τόσο έξυπνο και αστείο. Σκανδαλωδώς καλό". (IAN PANKIN, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ)

"Εθιστικό και άκρως διασκεδαστικό". (DAILY MAIL)

"Αστείο, έξυπνο και καθηλωτικό. Οι φαν των μυστηρίων θα ενθουσιαστούν". (ΧΑΡΛΑΝ ΚΟΜΠΕΝ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ)

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ - ΜΕΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΤΖ. Κ. ΡΟΟΥΛΙΝΓΚ ΚΑΙ ΝΤΑΝ ΜΠΡΑΟΥΝ

ΒΡΑΒΕΙΑ NIELSEN 2021: ΠΛΑΤΙΝΕΝΙΟ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ

Η Τριλογία της Ομίχλης

Η Τριλογία της Ομίχλης - Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

Βιβλίο 1: Ο Πρίγκιπας της Ομίχλης

Βιβλίο 2: Το Παλάτι του Μεσονυκτίου

Βιβλίο 3: Τα Φώτα του Σεπτέμβρη

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη

Ο Πρίγκιπας της Ομίχλης,Το Παλάτι του Μεσονυκτίου και Τα Φώτα του Σεπτέμβρη γράφτηκαν το 1993 από τον Κάρλος Ρουίθ Θαφόν , τα οποία κυκλοφόρησαν συγκεντρωμένα σε έναν τόμο υπό τον τίτλο "Η Τριλογία της Ομίχλης".Στη χώρα μας εκδόθηκαν μετά το θάνατό του και μπορεί να τα βρει κανείς σε τρία ξεχωριστά βιβλία.

"Η Τριλογία της Ομίχλης" απευθύνεται κατά βάση σε έφηβους αναγνώστες αλλά μπορούν να την απολαύσουν κι ενήλικες λάτρεις του είδους με την ίδια ευχαρίστηση και τον ίδιο ενθουσιασμό.

Αποτελούν τρεις διαφορετικές και ξεχωριστές ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Έχουν όμως και οι τρεις κάτι κοινό.Διέπονται από μια μοναδική και μαγευτική ατμόσφαιρα,όπως μόνο ο συγκεκριμένος συγγραφέας μπορεί να αποδόσει.

Μου θύμισαν τις τρομακτικές ιστορίες που λένε γύρω από τη φωτιά σε κατασκηνώσεις προσκόπων στις Αμερικάνικες ταινίες , κι έπειτα κανείς δεν μπορεί να κοιμηθεί από την τρομάρα του.

Ιστορίες με πρίγκιπες της ομίχλης, πριγκίπισσες του φωτός, φαντάσματα, σκοτεινά  πνεύματα,απόκοσμες τοποθεσίες, πολύτιμα κειμήλια και περιπλανώμενες ψυχές που αναζητούν άλλοτε  λύτρωση κι άλλοτε εκδίκηση . Ταυτόχρονα όμως , ιστορίες γεμάτες αλήθειες για τη ζωή, το θάνατο,τη φιλία, την αγάπη,την μητρότητα και την αφοσίωση. Αιώνιοι όρκοι,σκοτεινά διλήμματα,φονικές συμφωνίες και υποσχέσεις που αν δεν εκπληρωθούν στοιχειώνουν τους εμπλεκόμενους.

" ...τώρα ξέρω πως η ζωή ενός ανθρώπου χωρίζεται σε τρεις περιόδους.Στην πρώτη δε σκέφτεται καν οτι θα γεράσει,ούτε ότι ο χρόνος περνάει , ούτε πως από την πρώτη μέρα, όταν γεννιόμαστε , βαδίζουμε προς το μοναδικό τέρμα. Μετά την πρώτη νεότητα , αρχίζει η δεύτερη περίοδος, κατά την οποία κατανοεί το εύθραυστο της ύπαρξής του, και αυτό που στην αρχή είναι μια απλή ανησυχία μεγαλώνει μέσα του σαν θάλασσα αμφιβολιών και αβεβαιότητας,που τον συνοδεύει για το υπόλοιπο των ημερών του. Τέλος, προς το τέλος της ζωής , ανοίγεται η τρίτη περίοδος, αυτή της αποδοχής της πραγματικότητας,και,κατά συνέπεια,της παραίτησης και της αναμονής.Κατά τη διάρκεια της ζωής μου έχω γνωρίσει αρκετά άτομα που μένουν γαντζωμένα σε κάποιο από αυτά τα στάδια και δεν καταφέρνουν ποτέ να το ξεπεράσουν.Είναι τρομερό."

Ο Θαφόν παίζει με το χωροχρόνο , μπλέκει τον κόσμο των νεκρών με τον κόσμο των ζωντανών, τις παραισθήσεις με την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα;
Μοναδικό!

" ο Διάβολος δημιούργησε τη νεότητα ώστε να κάνουμε τα δικά μας λάθη , και  ο Θεός καθιέρωσε την ωριμότητα και τα γηρατειά για να μπορούμε να πληρώσουμε γι'αυτά."

Οι τίτλοι και τα εξώφυλλα μου έδιναν αρχικά την αίσθηση πως αυτό που θα διάβαζα θα ήταν λίγο ρομαντικό.Το όνομα όμως του συγγραφέα αποτελεί πλέον εγγύηση πως το περιεχόμενο των βιβλίων ανήκει στην κορυφή της γκόθικ λογοτεχνίας.
Έχοντας διαβάσει πλέον αρκετά βιβλία από αυτά που μας έχει δώσει ο αλησμόνητος αυτός συγγραφέας, μπορώ να πω πως έχει έναν μοναδικό , δικό του , χαρακτηριστικό τρόπο γραφής. Μάγος στις περιγραφές και στη δημιουργία σκοτεινής και μυστηριώδους ατμόσφαιρας.Με απίστευτη κι αστείρευτη φαντασία που συνδυάζεται με εκπληκτική συγγραφική ικανότητα.

" Η εμπειρία την είχε διδάξει πως το μέλλον σου παρέχει περισσότερο χρόνο απ'όσο αντέχεις για να θρηνήσεις τα λάθη του παρελθόντος."

Εντάξει, για να είμαι απόλυτα ακριβής δεν είναι βιβλία στα οποία θα αναζητήσει κάποιος βάθος ή δεύτερα κρυμμένα μηνύματα, άλλωστε μην ξεχνάμε πως πρόκειται για εφηβική λογοτεχνία. Αυτό όμως που καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία είναι να τραβήξει τον αναγνώστη στον μαγικό του κόσμο και πιστέψτε με, έτσι και βυθιστείς στον κόσμο αυτό , δύσκολα θα καταφέρεις να απεγκλωβιστείς!

"... τίποτα δεν είναι δυσκολότερο να πιστέψει κανείς από την αλήθεια.Αντίθετα,δεν υπάρχει τίποτα τόσο σαγηνευτικό όσο η δύναμη του ψέματος."

Τέλος , θέλω να κλείσω με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα για την τριλογία αυτή:
" Παντα είχα την εντύπωση ότι τα τρία αυτά βιβλία αποτελούσαν έναν κύκλο ιστοριών με πολλά κοινά και ότι , κατά κάποιον τρόπο , επιδίωκαν να μοιάσουν στα βιβλία που θα μου άρεσε να έχω διαβάσει όταν ήμουν έφηβος."

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook  και στο instagram

Οπισθόφυλλα

Ο Πρίγκιπας της Ομίχλης

Το νέο σπιτικό των Κάρβερ, στο παραθαλάσσιο χωριό όπου έχουν μετακομίσει για να ξεφύγουν από τον κλοιό του πολέμου που σφίγγει στο Λονδίνο, περιβάλλεται από μυστήριο.

Το πνεύμα του μικρού Τζέικομπ, του γιου των παλιών ιδιοκτητών, ο οποίος πνίγηκε εκεί πριν από χρόνια, εξακολουθεί να επισκιάζει το μέρος. Οι αλλόκοτες συνθήκες θανάτου του αρχίζουν να αποσαφηνίζονται μόνο όταν αποκαλύπτεται ο Πρίγκιπας της Ομίχλης, ένας διαβολικός χαρακτήρας ικανός να εκπληρώσει οποιαδήποτε επιθυμία με τίμημα όμως ιδιαίτερα υψηλό. 

Το Παλάτι του Μεσονυκτίου

Καλκούτα, 1932: η καρδιά του σκότους. Ένα φλεγόμενο τρένο διασχίζει την πόλη. Ένα φάντασμα φωτιάς σπέρνει τον τρόμο στις σκιές της νύχτας. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Στο κατώφλι των δέκατων έκτων γενεθλίων τους, ο Μπεν, η Σιρ και οι φίλοι τους από την Τσάουμπαρ Σοσάιετι έρχονται αντιμέτωποι με το πιο τρομερό αίνιγμα στην ιστορία της πόλης των παλατιών.

Ένα αίνιγμα που θα ρίξει φως στο παρελθόν τους και θα ορίσει με τρόπο τραγικό το μέλλον τους.

Τα Φώτα του Σεπτέμβρη

Ένας εκκεντρικός παιχνιδοποιός ζει απομονωμένος σε μια έπαυλη γεμάτη γρίφους, μηχανικά πλάσματα και σκιές του παρελθόντος. Μυστήριο περιβάλλει το νησάκι του φάρου και τα παράξενα φώτα που αστράφτουν εκεί μέσα στην ομίχλη. Κάτι που φαντάζει βγαλμένο από εφιάλτη είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στο δάσος. Αυτά και άλλα στοιχεία υφαίνουν την πλοκή του μυστηρίου που θα ενώσει για πάντα την Ιρέν και τον Ισμαέλ ένα μαγικό καλοκαίρι στο Γαλαζολίμανο. 

Εικασία 3ν+1

Εικασία 3ν+1 - Τεύκρος Μιχαηλίδης

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Η εικασία στα μαθηματικά είναι ένα συμπέρασμα ή μια δήλωση που φαίνεται να είναι αληθής όμως δεν έχει ακόμα αποδειχτεί. Όχι , δεν πρόκειται να σας κάνω μάθημα μαθηματικών αλλά να σας μιλήσω για το νέο βιβλίο του Τεύκρου Μιχαηλίδη, που όλοι εμείς οι φανς περιμέναμε με ανυπομονησία.

Μεγάλη θαυμάστρια του συγγραφέα, λάτρης των μαθηματικών αλλά και των μαθηματικών μυθιστορημάτων , θα ομολογήσω πως περίμενα περισσότερα μαθηματικά σε αυτό το αστυνομικό , όπως μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας σε παλαιότερα έργα του. Καταλαβαίνω όμως,πως δεν είναι πολλοί οι "σπασίκλες" σαν κι εμένα οπότε για να μιλήσω για το βιβλίο αυτό θα πω πως είναι ένα ωραίο αστυνομικό που μπορεί να διαβαστεί από όλους, λάτρεις των μαθηματικών ή μη.

Μην ανησυχείτε, πέρα από τον τίτλο και μικρές αναφορές σε όλο το κείμενο , δεν είναι ένα μυθιστόρημα που απαιτεί γνώσεις μαθηματικών για να διαβαστεί αλλά και ούτε πρόκειται να κουράσει με περιττές λεπτομέρειες τον αναγνώστη.

Μια σειρά από στυγερές δολοφονίες διαπράττονται σε ανθρώπους της νύχτας. Τα θύματα έχουν όλα κάτι κοινό. Σχετίζονται με τη χορεύτρια ενός νυχτερινού κέντρου, πρώην φοιτήτρια μαθηματικών η οποία όμως είναι αγνοούμενη από την στιγμή που τα εγκλήματα αποκαλύπτονται. Θύτης ή θύμα άραγε η νεαρή κοπέλα; Στην υπόθεση εμπλέκεται κι ο Κοσμάς, θαμώνας του νυχτερινού κέντρου που βρίσκει παρηγοριά στη συντροφιά της νεαρής χορεύτριας.

Η Όλγα Πετροπούλου, καλείται να λύσει μια υπόθεση που μοιάζει περισσότερο με παζλ , του οποίου τα κομμάτια περιμένουν να ενωθούν για να σχηματιστεί όλη η εικόνα.Μια υπόθεση που συνδυάζει σωματεμπορία, το προσφυγικό, τζόγο και στοιχήματα σε στημένους αγώνες.

Ο αναγνώστης , παρέα με την πρωταγωνίστρια , θα καλεστεί κι εκείνος να βρει τη λύση του γρίφου καθώς παρακολουθεί βήμα βήμα τις ερευνες της αστυνομίας και τις εξελίξεις της υπόθεσης. 

Το βιβλίο έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται να διαθέτει ένα μυθιστόρημα του είδους. Έχει ανατροπές, αρκετές δόσεις αγωνίας και εξηγήσεις στα ερωτήματα που προκύπτουν κατά την ανάγνωση. Έχει κοινωνικά μηνύματα, είναι γρήγορο και ατμοσφαιρικό.Έχει ελάχιστα μαθηματικά, μην το φοβηθείτε, αν κι εγώ θα ήθελα πολύ περισσότερα.

"Πως είναι δυνατόν ένας μαθηματικός να γράφει ποίηση ;...
Τα μαθηματικά είναι το σύνολο των κανόνων που επιτρέπουν στην ποίηση να ξεδιπλωθεί."

Εν ολίγοις πρόκειται για ένα ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα που μπορεί να σας κρατήσει συντροφιά, προσφέροντάς σας στιγμές αγωνίας και μια ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook  και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Τον φώναζαν Κριστιάνο. Πίστευαν ότι μια μέρα θα γινόταν μεγάλος ποδοσφαιριστής. Προπονητές, παράγοντες, αθλητικογράφοι ήταν όλοι σύμφωνοι. Τους διέψευσε. Αντί για το Μπερναμπέου και το Μαρακανά έμπλεξε στα κυκλώματα της νύχτας. Κι ένα βράδυ, έξω από ένα φτωχικό διαμέρισμα της Κυψέλης, βρέθηκε να κολυμπά μέσα στο ίδιο του το αίμα. Η υπόθεση έδειχνε απλή, σχεδόν προφανής. Όμως η Όλγα Πετροπούλου, του τμήματος εγκλημάτων κατά ζωής, δεν εμπιστευόταν τα προφανή. Στα μάτια της οι εμπλεκόμενοι, μια στρίπερ-μαθηματικός, ένας ναρκομανής, πρώην Γκόλντεν Μπόι, κι ένας γραφικός άστεγος με πλατιά μόρφωση, συνέθεταν έναν γρίφο πολύ πιο περίπλοκο απ' όσο φαίνονταν να πιστεύουν όλοι οι άλλοι· έναν γρίφο που από την πρώτη στιγμή φάνταζε να διαπερνά τα ευάλωτα, διαβρωμένα στεγανά της λαμπερής καθωσπρέπει κοινωνίας και του σκοτεινού υποκόσμου· έναν γρίφο που άκουγε στο κωδικό όνομα "εικασία 3ν + 1". Ή μήπως σήμαινε απλώς τρεις νεκροί κι ύστερα άλλος ένας... 

Παγωμένα Πέλματα

Παγωμένα Πέλματα - Βαγγέλης Μπέκας

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Τα "Παγωμένα Πέλματα" είναι το δεύτερο βιβλίο του Βαγγέλη Μπέκα που διαβάζω. Το πρώτο ήταν το " Ο γιος μας" το οποίο με άφησε με τις καλύτερες των εντυπώσεων και ομολογώ πως ξεκίνησα  με μεγάλες προσδοκίες το βιβλίο αυτό,στις οποίες και ανταποκρίθηκε πλήρως.

Θεωρώ πως ο συγγραφέας αποφεύγει λάθη του παρελθόντος, παρουσιάζει μια ιστορία χωρίς περιττές λεπτομέρειες,ούτε σκληρές σκηνές ωμής βίας.Μια ιστορία ολοκληρωμένη, με αρχή,μέση ,τέλος και την απαραίτητη ένταση που χρειάζεται ένα βιβλίο του είδους,ανατροπές ,σασπένς και κοινωνικά μηνύματα. Κινείται βέβαια σε πιο safe μονοπάτια και δεν ξεφεύγει από τη συνηθισμένη ροή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος , χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν αποτελεί ένα αξιόλογο έργο που διάβασα με ευχαρίστηση.

Από τον τίτλο ακόμα, το μυαλό μου γέμισε φρικιαστικές εικόνες. Μεταφέρθηκα σε ένα νεκροτομείο,όπου τα παγωμένα πέλματα κάνουν την εμφάνισή τους πάνω σε νεκροκρέβατα.Αλλά και σε παγωμένα πέλματα που κρέμονται δίπλα από τα πρόσωπα των αστυνομικών που ερευνούν την υπόθεση μιας μυστηριώδους δολοφονίας ή μήπως ήταν αυτοκτονία; Και ξαφνικά ένιωσα κι εγώ τα πέλματά μου να κρυώνουν.

Η Σοφία,μια νεαρή υπαστυνόμος που παίρνει μετάθεση στο ανθρωποκτονιών στην Αθήνα, ο προιστάμενός της που της κάνει τη ζωή δύσκολη και ο Θωμάς ,πρώην δημοσιογράφος και νυν ιδιωτικός ντετέκτιβ ειναι οι πρωταγωνιστες αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο λόγος τους ανήκει , καθώς παρουσιάζουν τα γεγονότα ο καθένας από τη δική του σκοπιά. Οι ιστορίες τους μοιάζουν ανεξάρτητες μα εντέλει συνδέονται με τρόπο απρόσμενο.

Τα "Παγωμένα Πέλματα" είναι ένα γνήσιο αστυνομικό μυθιστόρημα, με συναρπαστική πλοκή  και δυνατούς χαρακτήρες που δεν το βάζουν κάτω παρά τις αντιξοότητες και παλεύουν για την αποκάλυψη της αλήθειας.Ήρωες που ταλαιπωρούνται από  όνειρα που τους στοιχειώνουν αλλά και που βρίσκονται μπλεγμένοι σε καταστάσεις που οι ίδιοι δεν έχουν επιλέξει.

Ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί και φιλίες αποδυναμώνουν και η εμπιστοσυνη κλονίζεται.

Ο συγγραφέας , επιλέγει να καταδείξει και διάφορα κοινωνικά φαινόμενα με κυρίαρχο αυτό του σεξισμού στο χώρο εργασίας και αποσκοπεί στην κατάρριψη των έμφυλων στερεοτυπων. Ειδικά σε εργασιακούς χώρους όπως αυτός της αστυνομίας ,όπου οι άντρες θεωρούνται κατά βάση σε πλεονεκτική θέση.

Το μυθιστόρημα είναι σύγχρονο και κινηματογραφικό. Διαβάζεται ευχάριστα ,έχει αγωνία ενώ ταυτόχρονα είναι ικανό να μας βάλει σε σκέψεις σχετικά με το πού βαδίζουμε σαν κοινωνία, αλλά και ο καθένας προσωπικά μέχρι πού είναι διατεθιμένος να θέσει τα όριά του.

Αλήθεια , τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν στη θέση της Σοφίας ή του Θωμά; Διαβάστε τα παγωμένα πέλματα και δώστε κι εσείς την απάντηση στον εαυτό σας.

Οι λάτρεις του είδους και όχι μόνο, θα το αγαπήσετε!

Σας το προτείνω!

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook  και στο Instagram

Οπισθόφυλλο

Η υπαστυνόμος Σοφία Μήτση νομίζει πως είναι τυχερή. Το όνειρό της να πάρει μετάθεση στο Ανθρωποκτονιών επιτέλους πραγματοποιείται και είναι σίγουρη ότι η ζωή της θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ο προϊστάμενός της, όμως, καυχιέται ότι βάζει τα θηλυκά στη θέση τους και την προσγειώνει απότομα στην πραγματικότητα.

Την ημέρα που η Σοφία αναλαμβάνει υπηρεσία, μια γυναίκα εντοπίζεται νεκρή στο διαμέρισμά της - και αυτό είναι μόνο η αρχή. Αναζητώντας τη διαλεύκανση του μυστηρίου, η Σοφία θα οδηγηθεί σε σκοτεινά στενά της Αθήνας και του Πειραιά. Τα βήματά της θα διασταυρωθούν με εκείνα του Θωμά Δήμου, πρώην δημοσιογράφου και νυν ιδιωτικού ερευνητή. Και οι δύο μάχονται να επουλώσουν πληγές του παρελθόντος, μπλέκουν σε παγίδες του παρόντος και αναμετρώνται με τα όριά τους. Κάποιος δολοφονεί γυναίκες που αστράφτουν στις οθόνες των κινητών και παίζει πόκερ με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Συναρπαστικοί ήρωες και ανατρεπτική πλοκή σε ένα σύγχρονο μυθιστόρημα για την αξία της φιλίας και τη μάχη των φύλων σε μια Αθήνα που ανοίγεται στη θάλασσα. 

Σκοτώνοντας τον Κομεντατόρε

Σκοτώνοντας τον Κομεντατόρε 

Βιβλίο 1 και 2

Χαρούκι Μουρακάμι

Από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS 

Ένας φίλος εδώ μέσα ,κάποτε, είχε πει οτι για να γράψεις για έναν συγγραφέα πρέπει να έχεις διαβάσει τουλάχιστον τρία βιβλία του. Έχοντας λοιπόν διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Μουρακάμι που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, θεωρώ πως μπορώ να μιλήσω για αυτόν αλλά και για την αγάπη που νιώθω για τα έργα του. 

Θα μου επιτρέψετε να τον χαρακτηρίσω σαν έναν μάγο. Σαν ταχυδακτυλουργό καλύτερα που βγάζει κουνέλια από το καπέλο του και εμφανίζει πράγματα στα ξαφνικά. Χωρίς όμως υπερθεάματα και πολυπλοκότητες αλλά μπροστά από λιτά σκηνικά.

Μελαγχολικός αλλά και αισιόδοξος στην πλειονότητα των βιβλίων του. 

Ο Μουρακάμι , και σε αυτή  τη διλογία αποδεικνύει πως είναι μαέστρος στις περιγραφές και δεξιοτέχνης στη χρήση παρομοιώσεων. Τόσο ,που την κάθε εικόνα την ζεις και είναι σαν να την βλέπεις κυριολεκτικά μπροστά σου. Ίσως αυτό να θεωρείται αρνητικό για κάποιους , αλλά για μένα είναι ένας από τους βασικότερους λόγους που τον απολαμβάνω. 

Ενώ γενικά , όπως ίσως έχετε καταλάβει, είμαι από τους αναγνώστες που διαβάζουν γρήγορα, εδώ συνέβη το αντίθετο. Ήθελα να το διαβάσω αργά, να απολαύσω κάθε στιγμή του και όταν το άφηνα από τα χέρια μου, το μυαλό μου ήταν συνέχεια εκεί. Ο Μουρακάμι , καταφέρνει να σε βάλει κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο του και να σε εγκλωβίσει σε αυτόν. Τα βιβλία του,χωρίς να εξαιρούνται και τα συγκεκριμένα, κρύβουν μέσα τους μια τρέλα. Ο αναγνώστης , βρίσκεται να αναρωτιέται τί είναι αυτό που εντέλει διαβάζει; είναι πραγματικότητα ; είναι φαντασία ; είναι όνειρο; Σίγουρα είναι η "Μουρακαμική" ατμόσφαιρα όμως που έχει γοητεύσει τους θαυμαστές του , το ίδιο κι εμένα. 

Ο Μουρακάμι, σαν γνήσιος Ιάπωνας μυθιστοριογράφος, παντρεύει τον ρεαλισμό με το υπερφυσικό και μπλέκει την πραγματικότητα με το όνειρο , το συνειδητό με το ασυνείδητο αλλά και τη σύγχυση που τα παιχνίδια του μυαλού προκαλούν. Κι ενώ ο αναγνώστης που γνωρίζει , περιμένει αυτήν την γλυκιά σύγχυση και την αναζητάει , πρέπει να φτάσει λίγο πριν το τέλος του πρώτου τόμου για να την συναντήσει. Μεχρι τότε, η ιστορία κυλάει απλά, κάπως αργά αλλά και με πολλές προσδοκίες για την εξέλιξή της. 

Μια φαινομενικά απλή ιστορία , με τις αναμενόμενες δόσεις φαντασίας, που στο βάθος της κρύβει αρκετούς φιλοσοφικούς προβληματισμούς. Προβληματισμούς σχετικά με τη μοναξιά και τη μοναχικότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις, την εμπιστοσύνη, τον έρωτα,τις τέχνες και φυσικά τη ζωή και το θάνατο. 

"Οι ζωές μας πράγματι φαντάζουν αλλοκοτες και μυστηριώδεις όταν τις εξετάζουμε εκ των υστέρων. Γεμάτες απίστευτα τρελές συμπτώσεις και απρόβλεπτες καμπές και αλλαγές πορείας. Τη στιγμή που ξεδιπλώνονται είναι δύσκολο να διακρίνεις οτιδήποτε παράξενο,όσο κι αν προσπαθείς να μη σου ξεφύγει τίποτα. Μες την καθημερινή ρουτίνα αυτά τα πράγματα μοιάζουν απόλυτα συνηθισμένα,απόλυτα αναμενόμενα. Μπορεί να μην έχουν καμία λογική , αλλά χρειάζεται να περάσει κάποιος χρόνος μέχρι να είσαι σε θέση να αποφανθείς τι είναι λογικό και τι όχι." 

Κι αν παρόλα αυτά , ακόμα κανείς αναρωτιέται γιατί έγραψε ο Μουρακάμι αυτά τά βιβλία και τί θέλει να πει " ο ποιητής" , ο συγγραφέας δίνει ο ίδιος την απάντηση ,λίγο πριν το τέλος του πρώτου τόμου. 

"Το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορούμε να προσεγγίσουμε μια ιδέα ως αυτόνομη οντότητα ή όχι." 

Ρ.Σ. 

Ακολουθήστε μας στο Facebook και στο Instagram

Οπισθόφυλλα 

Ένας λογοτεχνικός θρίαμβος του έρωτα και της μοναξιάς, του πολέμου και της τέχνης, αλλά και ένας γεμάτος αγάπη φόρος τιμής στον Μεγάλο Γκάτσμπι, το ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΜΕΝΤΑΤΟΡΕ είναι ένα συγκλονιστικό έργο φαντασίας από έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

Ήμουν έτοιμος να ζωγραφίσω το πορτρέτο του Γουατάρου Μενσίκι. Του Γουατάρου Μενσίκι που ζούσε στη λευκή έπαυλη, στην κορυφή του βουνού, στην απέναντι πλευρά της κοιλάδας. Αυτού του ασπρομάλλη άντρα για τον οποίο ακούγονταν διάφορες φήμες στη γειτονιά, ενός αναμφίβολα συναρπαστικού ατόμου. Με είχε επιλέξει, με είχε προσλάβει να του κάνω το πορτρέτο για ένα αμύθητο ποσό. Αλλά αυτό που συνειδητοποιούσα ήταν ότι αυτή τη στιγμή δεν ήμουν καν σε θέση να ζωγραφίσω ένα πορτρέτο. Ακόμα κι αυτή η συμβατική, ωφελιμιστική μορφή τέχνης ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου. Ήμουν στ' αλήθεια κενός, ένα άδειο κέλυφος.

Ο πρώτος τόμος ενός έπους από τον συγγραφέα που, σύμφωνα με τους New York Times, εφηύρε τη μυθιστοριογραφία του εικοστού πρώτου αιώνα. 

"Μαγευτικό... Ο Μουρακάμι είναι εξαιρετικός στο να μπλέκει το τετριμμένο με το υπερφυσικό· στο να ανακαλύπτει τη μαγεία που κρύβεται στις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής... Η πρόζα του είναι ζεστή, κουβεντιαστή, ωστόσο διανθισμένη με βαθιές σκέψεις. Είναι εξαιρετική συντροφιά - κι αυτή είναι μια από τις πλέον πολύτιμες ιδιότητες που αναζητάμε σ' έναν συγγραφέα. Αφηνόμαστε στα χέρια του για να χάσουμε απολαυστικά τον δρόμο, αλλά και για να μας οδηγήσει, στο τέλος, σπίτι μας". (The Guardian) 

Κάποιοι συγγραφείς με το έργο τους καθρεφτίζουν τον κόσμο μας και κάποιοι άλλοι, όπως ο Μουρακάμι, χρησιμοποιούν τούτον τον καθρέφτη ως πύλη για ένα σύμπαν που κρύβεται πίσω από αυτόν... Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ακαταμάχητη αφηγηματική του δεινότητα. Φτιάχνει αυτόν τον κλεισμένο στον εαυτό του κόσμο με επιτηδειότητα και συνέπεια, δημιουργώντας ίντριγκα και σασπένς, φροντίζοντας να υπάρχει κλιμάκωση της αγωνίας στο τέλος κάδε κεφαλαίου, όπως στα παλιά κλασικά μυθιστορήματα που διαβάζονταν σε συνέχειες. (The Wall Street Journal)

Οι απαρηγόρητοι

Οι απαρηγόρητοι - Καζούο Ισιγκούρο

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Οι απαρηγόρητοι , του βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας, Καζούο Ισιγκούρο , είναι ένα διαφορετικό και ιδιοφυές μυθιστόρημα.Μπορεί να είναι και το πιο περίεργο βιβλίο που έχω διαβάσει. Ένα βιβλίο πολύπλοκο και πολυδιάστατο, που περιμένει κανείς οσο προχωράει να γίνεται πιο κατανοητό, μα όμως εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο προχωράει γίνεται όλο και πιο περίεργο!

Δεν θα το κρύψω. Πιστεύω οτι για τον εξαιρετικά μεγάλο όγκο του , είχε πολλές επαναλήψεις και η υπόθεση πήγαινε αρκετά αργά.Η όποια υπόθεση δηλαδή , διότι ακόμα και αυτή δεν ήταν πολύ σαφής και συμπαγής. Και τα αρνητικά σταματάνε εδώ.

Έχω πει πολλές φορές , οτι είμαι λάτρης της ασιατικής λογοτεχνίας. Το εχω πει, δεν το έχω πει;
Καταλαβαίνω όμως πως αυτά είναι γούστα και πάνω απ'όλα υποκειμενικές και προσωπικές απόψεις. Ειδικά ο Ισιγκούρο, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής που μπορεί όχι απλά να μην σου αρέσει αλλά να τον μισήσεις κιόλας. Έλα όμως που εμένα κάτι τέτοια με γοητεύουν και με συναρπάζουν.

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, ο αναγνώστης , μέσω του κεντρικού ήρωα, θα νιώσει μια αίσθηση ακροβασίας, ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο. Όπως σε όνειρο όπου οι τόποι και οι χρόνοι δεν είναι ξεκάθαροι και οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι διακριτές. Όπου το παρελθόν, οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και οι φοβίες συγχέονται και έρχονται στην επιφάνεια.

Ποιοι είναι εντέλει οι απαρηγόρητοι; Είναι οι κάτοικοι της πόλης που περιγράφει ο Ισιγκούρο. Οι άνθρωποι που συναντάει ο ξακουστός μουσικός κ.Ράιντερ και πρωταγωνιστής του έργου αυτού, σε ένα ξενοδοχείο όπου καλείται να μείνει για τις ανάγκες μιας παράστασης. Ένα ξενοδοχείο με επιβλητική είσοδο,προσεγμένα δωμάτια και διαδρόμους που καταλήγουν σε "κομβικά σημεία μακρυά από τα μάτια του κόσμου."
Οι άνθρωποι που βασανίζονται από τύψεις κι ενοχές για πράξεις που έκαναν στο παρελθόν και δεν εχουν ομολογήσει ή έχουν ομολογήσει μα δεν έχουν ακόμα εξιλεωθεί. Που τους στοιχειώνουν σκέψεις , αποφάσεις και προσδοκίες. Που ψάχνουν να βρουν παρηγοριά και την βρίσκουν στη μουσική.
Διότι η μουσική είναι παρηγοριά, είναι ο κοινός παρονομαστής των ανθρώπων του κόσμου που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Ένας κόσμος όπου η μεγαλύτερη αρετή είναι η γνώση , η κατανόηση και η αίσθηση της μουσικής.Ένας κόσμος που διέπεται από σουρεαλισμό σε μεγάλο βαθμό μα ταυτόχρονα δε θα μπορούσε να είναι και πιο ρεαλιστικός. Και η γραμμή είναι εξαιρετικά λεπτή, ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα, στα όνειρα και την ονειροπόληση ή στα όνειρα και τη μνήμη.Κι ο αναγνώστης καλείται ο ίδιος να βρει την ισορροπία και δεν είμαι σίγουρη οτι μπορεί να τα καταφέρει πάντα.

"Ο κόσμος μοιάζει να έχει γεμίσει από ανθρώπους που ισχυρίζονται οτι είναι ιδιοφυΐες του ενός ή του άλλου είδους,ενώ στην πραγματικότητα ξεχωρίζουν μόνο για την κολοσσιαία τους ανικανότητα να οργανώσουν τη ζωή τους."

Είναι ένα βιβλίο, όχι εύκολο, όχι για όλους κι όχι για όλες τις ώρες. Ένα βιβλίο που αν καταφέρεις να απεμπλακείς από την υπόθεσή του , που όπως προείπα, κυλάει πολύ αργά, στην ουσία δεν γίνεται και τίποτα, θα δεις πως είναι γεμάτο συμβολισμούς και μηνύματα.

" Συνειδητοποίησα ότι και οι δύο γερνάμε και ότι είναι μάλλον πολύ αργά για να ανακτήσουμε αυτό που είχαμε κάποτε...Σκεφτόμουν τη ζωή μέρα με την ημέρα.Και τώρα ανακαλύπτω ότι ο χρόνος πέταξε.Όταν όμως κοιτάζω πίσω,τη ζωή μου, τι έκανα με αυτή, δε μου φαίνεται τόσο κακή.Θα ήθελα να τελειώσω έτσι, όπως είναι τώρα."

Είναι ένα βιβλίο που αξίζει μια δεύτερη ανάγνωση, δύσκολο το ξέρω, μα ακόμα κι αν αυτή δεν υπάρξει , αξίζει μια ανάγνωση με προσήλωση και συγκέντρωση. Έστω μια πρώτη ανάγνωση βαθιά και προσεγμένη κι όχι επιφανειακή.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook και στο Instagram

Οπισθόφυλλο
Αυτή είναι σαν τη μουσική.
Μια παρηγοριά.
Μια υπέροχη παρηγοριά.
Δε ζητάω άλλο τώρα. Μια παρηγοριά
Ο Ράιντερ, ένας διάσημος πιανίστας, φτάνει σε μια πόλη της κεντρικής Ευρώπης την οποία δεν μπορεί ν' αναγνωρίσει, για να δώσει μια συναυλία την οποία δεν μπορεί να θυμηθεί πότε τη συμφώνησε. Καθώς όμως περιπλανιέται σε ένα σκηνικό πότε απόκοσμο και πότε κωμικό -αλλά πάντοτε παράξενα ρευστό, σαν σε όνειρο-, αργά αλλά σταθερά συνειδητοποιεί πως αυτή είναι η σημαντικότερη εμφάνιση της ζωής του.
Οι απαρηγόρητοι είναι ταυτόχρονα ένα καθηλωτικό ψυχολογικό μυστήριο, μια δηκτική σάτιρα της λατρείας των τεχνών, αλλά και μια διεισδυτική σπουδή στον χαρακτήρα ενός ανθρώπου του οποίου η δημόσια ζωή ξέφυγε εντελώς από τον έλεγχό του. Κυρίως, ωστόσο, είναι άλλη μια αριστοτεχνικά γραμμή από τον βραβευμένο με Νομπέλ Καζούο Ισιγκούρο, παράξενη, ανησυχαστική, που πάλλεται από τις απηχήσεις του πνεύματος και της ανθρωπιάς του.

Απόσπασμα από συνέντευξη του Καζούο Ισιγκούρο για το βιβλίο στο "The Paris Review"

Άρχισα να αναρωτιέμαι : Ποια η γραμματική των ονείρων; Αυτή τη στιγμή εμείς οι δύο κάνουμε μια συζήτηση σ'ετούτο το δωμάτιο και δεν είναι κανένας άλλος στο σπίτι. Ένα τρίτο πρόσωπο εισέρχεται στη σκηνή. Σε ένα συμβατικό έργο, θα ακουγόταν ένα χτύπημα στην πόρτα, κάποιος θα έμπαινε στο δωμάτιο και θα μας χαιρετούσε. Ο νους , όταν ονειρεύεται , δσν έχσι υπομονή για κάτι τέτοια όμως. Δηλαδή, στην περίπτωση του ονείρου, θα καθόμασταν μόνοι σ'αυτό το δωμάτιο και ξαφνικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι όλη ετούτη την ώρα ακόμα ένα άτομο ήταν παρόν πλάι μου. Μπορεί να νιώθουμε μια ήπια έκπληξη που δεν είχαμε καταλάβει την παρουσία του μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά θα απαντούσαμε σε όποιο ερώτημα έθετε στη συζήτηση το συγκεκριμένο άτομο. Σκέφτηκα οτι αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον. Και άρχισα να διακρίνω παραλληλισμούς ανάμεσα στη μνήμη καιβστο όνειρο, και τα δυο το μυαλό μας τα διαχειρίζεται ανάλογα με τις συναισθηματικές ανάγκες της διάθεσης στην οποία βρισκόμαστε. Η γλώσσα των ονείρων θα μου επέτρεπε επίσης να γράψω μια ιστορία που θα διαβαζόταν ως μεταφορική αφήγηση και όχι ως σχόλιο σε μια συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα.