Τον καιρό του Θεού

Τον καιρό του Θεού - Sebastian Barry

Από τις Εκδόσεις Ίκαρος - Ikaros Publishing 

Μετάφραση : Άγγελος Αγγελίδης, Μαρία Αγγελίδου

Σε κάθε βιβλίο που διαβάζω, πρωταρχικός μου στόχος είναι να αναζητήσω τον λόγο για τον οποίο γράφτηκε. Τι θέλει να πει ο συγγραφέας και αν υπάρχει ένας λόγος ύπαρξης αυτού του βιβλίου στην ατελείωτη λίστα των νέων εκδόσεων. 

Πλέον , επιδιώκω κι επιθυμώ να ανακαλύπτω μυθιστορήματα διαφορετικά και ιδιαίτερα που έχουν κάτι να πουν σε μένα αλλά και σε ολόκληρο το αναγνωστικό κοινό. Κι εδώ έχουμε ένα τέτοιο βιβλίο.

Στην αρχή ξεκινάει κάπως χαλαρά έως και χλιαρά. Στο πρώτο μισό , θα νομίσει κανείς πως πρόκειται για μια απλή ιστοριούλα ενός χήρου συνταξιούχου αστυνομικού και πιθανότατα κάποιος να σκεφτεί πως θα μπορούσε ίσως και να το παρατήσει. Υπάρχει όμως κάτι στην γραφή του Barry, που σε "φυλακίζει" και νιώθεις πως εδώ πρόκειται για κάτι πολύ αξιόλογο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο , με όμορφες εικόνες και ακριβείς παρομοιώσεις που σου προκαλεί δάκρυα στα μάτια και έντονη συμπόνοια για τον ήρωα.

Μετά τη μέση του βιβλίου , η ιστορία παίρνει μια απροσδόκητη τροπή που τελικά σε επιβεβαιώνει και σε επιβραβεύει που δεν το άφησες.

Πρόκειται για ένα άκρως συγκινητικό βιβλίο που θίγει πολλά και διάφορα θέματα. Σου προκαλεί ποικίλλα συναισθήματα χωρίς όμως να τα εκβιάζει.

Ο Τομ Κετλ είναι ένας χήρος συνταξιούχος αστυνομικός που παλεύει με την άνοια και με ένα παρελθόν που θέλει να κρατήσει μυστικό από τη μία αλλά έχει και την ανάγκη να το φανερώσει για να λυτρωθεί.

" Έτσι είναι ο Τομ Κετλ, μην του δίνετε σημασία, τα νιώθει όλα υπερβολικά."

Η άνοια, η απώλεια και η θλίψη είναι τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται σε ένα πρώτο επίπεδο αλλά σε ένα δεύτερο επίπεδο κρύβονται πολλά περισσότερα. Ένας μεγάλος έρωτας που πολεμάει με τα παιδικά τραύματα και μια ολόκληρη πληγή στην ιστορία της Ιρλανδίας.

" Τα καλύτερα πράγματα στην Ιρλανδία ήταν έργα άγνωστων χεριών. Συχνά και τα χειρότερα εγκλήματα."

Αν και η ιστορία του βιβλίου είναι πολύ δυνατή , ο Barry , φαίνεται να μην επενδύει απλά στην αφήγησή της αλλά να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ψυχοσύνθεση του ήρωα και κατά την γνώμη μου κερδίζει με άνεση το στοίχημα.

Δεν θα σας πω πολλά για το περιεχόμενο του βιβλίου γιατί δεν φανερώνονται άλλωστε ούτε στο οπισθόφυλλο. Θα σας πω μόνο πως είναι ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί.

" Κανένας δεν δίνει σημασία στη ζωή όσο δεν προσπαθεί να την αφήσει και να φύγει. Ούτε στο θάνατο, βέβαια, όσο δεν πεθαίνει."

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ένα εξαιρετικά δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα νια τη μνήμη, την αγάπη, το πένθος και τα κρυμμένα μυστικά από τον πέντε φορές υποψήφιο για το Βραβείο Booker, Sebastian Barry.

Ο Τομ Κετλ, ένας χήρος αστυνομικός, μετά τη συνταξιοδότησή του μετακομίζει σ' ένα ήσυχο χωριό με θέα τη θάλασσα της Ιρλανδίας. Η γαλήνη της νέας του ζωής ωστόσο διακόπτεται απότομα όταν δύο πρώην συνάδελφοί του εμφανίζονται με ερωτήσεις για μια παλιά υπόθεση. Μια υπόθεση που δεν έπαψε ποτέ να τον απασχολεί. Ταυτόχρονα, η νέα του γειτόνισσα, μια μυστηριώδης νεαρή μητέρα, ζητά ξαφνικά τη βοήθειά του και τότε ο Κετλ βρίσκεται μπλεγμένος στον σκοτεινό λαβύρινθο ενός παρελθόντος που πίστευε πως είχε ξεπεράσει. 

Στη λίστα Best Books of the Year των: New Yorker, Washington Post, NRP και Kirkus Reviews

Υποψήφιο για το Βραβείο BookerΤον καιρό του Θεού - Sebastian Barry

Τα φιλιά

Τα φιλιά - Manuel Vilas

Μετάφραση: Νάννα Παπανικολάου

Από τις εκδόσεις Ίκαρος

Τα φιλιά είναι ένα βιβλίο με ιδιαίτερη αφήγηση και ξεχωριστό τρόπο γραφής που μπορώ να πω ότι με ξένισε στην αρχή. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που περιγράφει έναν δυνατό αλλά σύντομο έρωτα στα χρόνια της καραντίνας, ανάμεσα σε ένα συνταξιούχο εκπαιδευτικό και την υπάλληλο του παντοπωλείου σε ένα μικρό χωριό λίγο έξω από τη Μαδρίτη.

Στο βιβλίο περιγράφεται

ένας έρωτας στις πραγματικές του διαστάσεις. Με τις αμφιβολίες,τις ανασφάλειες και τις ντροπές στην αρχή του, με την σφοδρότητα και το πάθος που ακολουθούν. Ένας έρωτας διαφορετικός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει στα αισθηματικά μυθιστορήματα διότι ούτε πρόκειται για απαγορευμένο έρωτα ούτε για έναν έρωτα νεανικό. Αντιθέτως , οι εμπλεκόμενοι είναι ώριμοι ηλικιακά, με το παρελθόν τους , την ιστορία τους και τα τραύματά τους. Ωστόσο , δεν διστάζουν να απολαύσουν τον έρωτα και να τον ζήσουν ολοκληρωτικά ακόμα και στην πιο δύσκολη περίοδο του 21ου αιώνα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

" Θέλω να σε κοιτάζω και να μη χρειάζεται να κοιτάξω τίποτε άλλο απ’ όσα υπάρχουν στον κόσμο, ούτε ανθρώπους, ούτε αντικείμενα. Κυρίως ανθρώπους. Θέλω η παρουσία σου να μου δώσει την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη γαλήνη, να ξεριζώσει την αδικία, τον πόνο και την ανισότητα από τούτο τον κόσμο. Θέλω η παρουσία σου να επιβάλει τη δικαιοσύνη και την ομορφιά σ’αυτόν τον κόσμο,σαν αέρας που πέφτει απ'τον ουρανό, τυλιγμένος σε φως και

νερό."  

Οι επιρροές και οι αναφορές στον Δον Κιχώτη του Θερβάντες είναι διάχυτες σε όλο το κείμενο. Πρόσωπα που παίζουν δεύτερους ρόλους όπως γονείς, παιδιά, συγγενείς , πρώην σύζυγοι και παλιοί συμμαθητές , πλαισιώνουν την ιστορία και δίνουν αφορμές για στοχασμούς σχετικά με όλα τα μεγάλα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ζωή, ο θάνατος, η μνήμη, οι ανθρώπινες σχέσεις και φυσικά τα φιλιά κι ο έρωτας!

Αφορμές για παρόμοιους στοχασμούς μπορεί να αποτελέσει και το πιο μικρό καθημερινό αντικείμενο. Ένα τραπεζάκι τηλεόρασης , ένα αντικολλητικό τηγάνι, μια κουρτίνα. Σε αρκετά σημεία οι συσχετισμοί ήταν αυθαίρετοι και παιδαριώδεις όμως υπήρχαν και στιγμές που το κείμενο έμοιαζε εξαιρετικά ποιητικό. Κι αυτός είναι ο λόγος που το βιβλίο αυτό με άφησε διχασμένη και με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο αναγνώστης βρίσκεται διαρκώς στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Η σκέψη του είναι ανεξέλεγκτη και συχνά πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο , όμως κάπως έτσι δεν είναι η σκέψη όλων μας , που κάνει συνειρμούς ταχύτατους ?

Ιδανικός είναι ο χρόνος που διάβασα αυτό το βιβλίο μιας και τώρα θεωρώ πως είμαι πλέον έτοιμη να διαβάσω για τα χρόνια του εγκλεισμού. Όχι οτι συνηθίζεται ποτέ ο θάνατος ούτε θα ξεχάσουμε ποτέ τις δυσκολίες που προκάλεσε αυτή η καράσταση σε όλους μας , κυρίως ψυχολογικά. Να χάνονται συνάνθρωποί μας μόνοι τους στο νοσοκομείο, να αδυνατούμε να συναντήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να μην μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε σφιχτά!

Μου άρεσε αυτό το βιβλίο? Η απάντηση είναι ναι. Δέν ήταν ένα κακό βιβλίο. Δεν έγινε όμως το αγαπημένο μου. Με δίχασε. Τελικά όμως , έκανα καλά που το διάβασα και δεν το παράτησα όπως σκέφτηκα εξ'αρχής. Τελικά με αποζημίωσε.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook  και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Λες κι υπάρχει κάτι άλλο πέρα από ένα φιλί. Τίποτα δεν υπάρχει.

ΤΟ ΦΙΛΙ που σφραγίζει τη φλογερή και απροσδόκητη ιστορία αγάπης μεταξύ του Σαλβαδόρ και της Μονσεράτ γεννιέται εν μέσω της πανδημίας, σε ένα εξοχικό καταμεσής του δάσους, όπου ο Σαλβαδόρ, ένας πενηνταοχτάχρονος καθηγητής, βρίσκει καταφύγιο. Γνωρίζει τη Μονσεράτ σ' ένα γειτονικό χωριό, στα περίχωρα της Μαδρίτης, να εργάζεται στο μοναδικό παντοπωλείο της περιοχής.

ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ του 2020, ο Σαλβαδόρ ξαναδιαβάζει τον Δον Κιχώτη υπό το πρίσμα της αίσθησης του απόλυτου, του καταβροχθιστικού πάθους που τον δένει με τη Μονσεράτ. Η απρόσμενή του Αλτισιδόρα -όπως του αρέσει να την αποκαλεί- εμφανίζεται ως μια πράξη αντίστασης τον καιρό της αναγκαστικής απομόνωσης. Μέχρι που το παρελθόν τους αναδύεται, αναπόφευκτα, καθώς η ρουτίνα των δύο εραστών γίνεται πραγματικότητα.

ΤΑ ΦΙΛΙΑ είναι ένα μεγάλο ερωτικό μυθιστόρημα, τρυφερό και αισθησιακό, συχνά αστείο και δραματικό, όπου οι χαρακτήρες στην οικειότητά τους συνδέονται μοναδικά με τον αναγνώστη. Το δέρμα των ερωτευμένων, ο σαρκικός τους πόθος και τα φιλιά τους παρουσιάζονται με τρόπο σχεδόν απτό. Ο Manuel Vilas δημιουργεί έναν στοχασμό για το πώς, εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης, δύο άνθρωποι προσπαθούν να βρουν το νόημα εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει. 

Λατρεία

Λατρεία - Hannah Kent

Από τις εκδόσεις Ίκαρος

Μετάφραση : Άγγελος Αγγελίδης, Μαρία Αγγελίδου

Το πρώτο της βιβλίο, τα "Έθιμα Ταφής", τα αγόρασα μετά από ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε ένα site , με τίτλο "τα πέντε βιβλία που πρέπει να διαβάσεις φέτος" ( ή κάπως έτσι ). Τελείως παρορμητική απόφαση μιας και ούτε τη συγγραφέα γνώριζα, ούτε κανένας που εμπιστεύομαι το είχε διαβάσει πρώτα, ούτε θεωρώ κι αυτά τα άρθρα τελείως αξιόπιστα για τα δικά μου γούστα. Το αποτέλεσμα? Με συγκλόνισε, με ξετρέλανε . Το αγόρασα για να το δωρίσω στους μισούς μου φίλους και το πρότείνα ή το δάνεισα στους άλλους μισούς.

Το δεύτερο βιβλίο της , "Οι καλοί", το διάβασα σε μία εντελώς ευάλωτη προσωπική και συναισθηματική μου περίοδο. Με χάραξε, με στιγμάτισε. Το σκέφτομαι ακόμα. Όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσε, όλα αυτά που με έκανε να νιώθω, να φοβάμαι και να σκέφτομαι. Ένα βιβλίο που καταφέρνει να το κάνει αυτό στον αναγνώστη είναι ένα καλό βιβλίο.

Αυτή ήταν μέχρι τώρα η σχέση μου με τη Hanna Kent. Και τώρα , ήρθε η στιγμή να διαβάσω και το τρίτο της βιβλίο, "Λατρεία". Τρία εντελώς διαφορετικά βιβλία, με διαφορετικά θέματα , εντελώς πρωτότυπα και μοναδικά , που είχαν όμως κάτι κοινό. Μια εξαιρετική γραφή, απίστευτες περιγραφές και λεξιλόγιο που θαρρείς πως προέρχεται από κάπου αλλού, από κάπου απόκοσμα κι εξωπραγματικά. Από έναν κόσμο μαγισσών και νεράϊδων. Λέξεις , φράσεις και εικόνες που είναι φτιαγμένες από χρυσόσκονη , από το υλικό των ονείρων.

" Δέος με κυρίευσε μπροστά στο μέγεθος αυτής της αγάπης.Με αγαπούσε για όλα τα χρόνια της ζωής μου,και μ'αγαπούσε ακόμα.Αλλά δεν είχε πια που να τη χωρέσει αυτήν την αγάπη.Το βάρος της την βασάνιζε."

Η Λατρεία είναι ένα βιβλίο για τη φιλία και τον έρωτα δύο κοριτσιών, που μεγαλώνουν σε μια μικρή κοινωνία που λατρεύει το Θεό και πορεύεται αποκλειστικά και μόνο με τους κανόνες και τους νόμους της εκκλησίας της. Μια κοινωνία που αναγκάζεται να μεταναστεύσει σε ένα μέρος πιο ασφαλές.Για την πίστη στο Θεό και την ανάγκη της ελπίδας σε κάτι πιο δυνατό από την ανθρώπινη πραγματικότητα.

" Η αγάπη και ο φόβος.Αυτά μόνο σπρώχνουν τον άνθρωπο, γι'αυτά μόνο κάνει ό,τι κάνει."

Από τη μία ο ξεριζωμός από την πατρίδα. Η ανάγκη να πάρεις μαζί σου λίγο χώμα, λίγους σπόρους που να θυμίζουν τα πάτρια εδάφη. Κι από την άλλη η αγάπη σε όλες τις μορφές της. Η μητρική, η αδερφική, η φιλία και ο έρωτας . Και τέλος, η απώλεια, το πένθος , ο θάνατος και άλλα πολλά που δεν θα αναφέρω γιατί το βιβλίο έχει μια πραγματικά απρόβλεπτη εξέλιξη , που οποιοδήποτε spoiler , θα καταστρέψει την απόλαυση της ανάγνωσης.

Η Kent, για ακόμα μία φορά με έκανε να κλάψω , να συγκινηθώ, να θυμώσω , να λυπηθώ σε έναν μαζοχιστικό βαθμό, όπου να θέλω διακαώς να τελείωσει το βιβλίο για να δω την πορεία των ηρώων μου , κι από την άλλη να μην θέλω να τελειώσει γιατί έχω βυθιστεί για τα καλά στον φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει αυτή η καταπληκτική συγγραφέας.

Είναι αυτονόητο νομίζω πως το προτείνω με κλειστά μάτια. Και αυτό αλλά και τα προηγούμενα βιβλία της. Σε όσους είναι τυχεροί κι έχουν διαβάσει τα δύο προηγούμενα αλλά και σε όσους είναι επίσης τυχεροί επειδή θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την εξαιρετική γραφή της για πρώτη φορά.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

1836, ΠΡΩΣΙΑ. Η Χάνε Νουσμπάουμ είναι σχεδόν δεκαπέντε χρονών και οι περιορισμοί της γυναικείας ζωής στο Κάι την πνίγουν, μέχρι που συναντά την Τέα και δίπλα της βρίσκει την αποδοχή. Οι Νουσμπάουμ είναι Παλαιολουθηρανοί και η προσευχή τους γίνεται στα κρυφά - είναι μια κοινότητα υπό απειλή. Προκειμένου να ξεφύγουν από το κράτος και την Ένωση της Εκκλησίας, οι κάτοικοι του χωριού στριμώχνονται ασφυκτικά σ' ένα πλοίο με προορισμό τη Νότια Αυστραλία, όπου θα μπορούν να ζουν χωρίς φόβο, ελεύθεροι. Ανάμεσα στις κακουχίες του ταξιδιού, το τραγούδι των φαλαινών μπαίνει στην καρδιά της Χάνε, μαζί με το θαύμα της αγάπης για την Τέα. Ο δικός τους δεσμός είναι τόσο ισχυρός, που είναι αδύνατο να σπάσει.

1838, ΝΟΤΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. Μια νέα αρχή γίνεται σε μια παλιά γη. Ο Θεός, η κοινωνία και η ίδια η φύση αποφασίζουν ό,τι η Χάνε και η Τέα δεν μπορούν να είναι μαζί. Η ηρωίδα ταλαντεύεται ανάμεσα στα άκρα, στους κανόνες, στην αγάπη του Θεού και το φόβο του Ανθρώπου, ταλαντεύεται ακόμα κι ανάμεσα στο Πριν και το Μετά του Θανάτου. Αλλά μέσα στο αδύνατο κρύβεται η λατρεία...

Μια σπαραχτική ιστορία για την πίστη και τη βαθιά αγάπη δύο κοριτσιών ένας ύμνος στην παντοδυναμία της ευαισθησίας. 

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ BEST SELLER "ΕΘΙΜΑ ΤΑΦΗΣ"

«Η Χάνα Κεντ διαθέτει έναν δικό της, εντελώς ξεχωριστό τρόπο αφήγησης. Φτιάχνει έναν ολόκληρο κόσμο, γοητευτικό και πλασμένο στην εντέλεια, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Το κείμενό της ρέει σαν το νερό της πηγής που ακούς το κελάρυσμά του. Οι εικόνες από τη φύση ζωγραφίζονται μπροστά σου σε όλη την γκάμα των χρωμάτων τους, βλέπεις τα κλαδιά των δέντρων, ακούς το ψιθύρισμα των φύλλων τους και το θρόισμα από το πέταγμα των πουλιών, μυρίζεις το ξεχωριστό άρωμα του κάθε φυτού, νιώθεις στα δάχτυλά σου την τραχύτητα του κορμού των δέντρων, γεύεσαι την αλμύρα της θάλασσας και των δακρύων» (Χριστίνα Μουκούλη, bookpress.gr, 28/06/2022)

"Ο Δύτης"

 "Ο Δύτης"

Minos Efstathiadis 

Εκδόσεις Ίκαρος 

Πολλές φορές έχω διαβάσει ότι η αστυνομική λογοτεχνία ΔΕΝ είναι λογοτεχνία. Ποτέ δεν συμφώνησα.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Έχω διαβάσει και πολλά αστυνομικά βιβλία.

Η ιστορία του Μινου Ευσταθιάδη ξεκινάει με την εύρεση μιας πνιγμένης κοπέλας στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή, στην Γερμανία, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ καλείται να παρακολουθήσει μια κοπέλα για δύο εικοσιτετράωρα.

Μια ιστορία φαινομενικά απλή... Που κάπου θα οδηγήσει...

Σωστά; Λάθος!

Ενώ σε πολλά βιβλία συνήθως κάπου στην μέση γίνεται μια "κοιλιά", για να έρθει μια ανατροπή που θα ολοκληρώσει την ιστορία, εδώ δεν συμβαίνει το ίδιο.

Το βιβλίο του Ευσταθιάδη είναι ένας λαβύρινθος όπου Ελλάδα, Γερμανία, αρχαία ελληνική μυθολογία και β παγκόσμιος πόλεμος μπλέκουν με τέτοιον τρόπο, που δεν θα μπορούσε ΚΑΝΕΝΑΣ ανάγνωσης να λύσει. 

Πέρα από το μυστήριο και την βαθιά γνώση των παραπάνω, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την γλώσσα, όχι για να γράψει, αλλά για να ζωγραφίσει.

Με ιλιγγιώδη ανοδική πορεία, η ιστορία μπλέκει αντί να δώσει λύση.

Μέχρι το τέλος!

Δεν θα πω τίποτα άλλο. Μερικά βιβλία δεν θέλουν λόγια!

Προτρέπω τους λάτρεις κάθε είδους λογοτεχνίας, να διαβάσετε Μίνω Ευσταθιάδη!

Βαθιά υπόκλιση στον συγγραφέα!

Μ.Κ

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Ακολουθήστε μας στο Instagram

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Όλοι φοράνε τις μάσκες τους, το φως υποχωρεί. Όλοι εκτός από έναν, που πάντα παραμένει αθέατος. Οι εντολές ακούγονται ξεκάθαρα, για λίγο στέκονται απολύτως ακίνητοι. Κάποιος θα νόμιζε ότι προσεύχονται. Κι όμως.

Μια περιπλάνηση που αρχίζει από το νυχτερινό Αμβούργο για να καταλήξει στον βυθό της ελληνικής θάλασσας. Η αλυσίδα διαδοχικών αυτοκτονιών και ανεξήγητων θανάτων περιστρέφεται γύρω από μια ταινία διάρκειας λίγων λεπτών. Μέσα της ξαναζωντανεύει "Ο Δύτης".

Ο ντετέκτιβ Κρις Πάπας θα αναγκαστεί να την παρακολουθήσει για να καταλάβει. Κάποιες φορές το ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βουτιά στον πυρήνα της φρίκης. Εκεί όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει την ανθρώπινη φαντασία.

Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν

Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν - Juan Gabriel Vasques

Από τις εκδόσεις Ίκαρος

Μετάφραση : Αχιλλέας Κυριακίδης

Θα ήταν πολύ άδικο να πω πως αυτό το βιβλίο απλά μου άρεσε. Για την ακρίβεια,θεωρώ πως με συγκλόνισε και σίγουρα πως με καθήλωσε. Ξέρετε, αυτό που συμβαίνει σε εμάς τους βιβλιόφιλους, να κλείνουμε το βιβλίο γιατί πρέπει να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, αλλά το μυαλό μας να είναι συνέχεια εκεί , στους ήρωες του βιβλίου που έχουμε αφήσει για λίγο στην άκρη και με την πρώτη ευκαιρία το ανοίγουμε για να διαβάσουμε λίγες σελίδες ακόμα.

Μου είναι δύσκολο να χαρακτηρίσω το είδος του.Θα μπορούσε να είναι ένα πολιτικό βιβλίο για τα προβλήματα της Λατινικής Αμερικής, τα καρτέλ των ναρκωτικών και πώς αυτά επηρεάζουν την καθημερινή ζωή ενός μέσου πολίτη.
Αλλά όχι , δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα βιβλίο για τον θάνατο, την απώλεια, την ενσυναίσθηση,την συντροφικότητα,τις αναμνήσεις και ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα βαθιά συναισθηματικό με πλούσιο λεξιλόγιο, σημαντικά νοήματα και έντονες εικόνες. Και φυσικά ήχους. Τους ήχους των πραγμάτων όταν πέφτουν ή τους ήχους των σωμάτων όταν τρέχουν.

" Ακούγεται ένας ήχος που δεν μπορώ , που ποτέ δεν μπόρεσα να ταυτοποιήσω: ένας ήχος που δεν είναι ανθρώπινος ή είναι παραπάνω από ανθρώπινος, ο ήχος από ζωές που χάνονται , αλλά κι ο ήχος από υλικά που σπάνε. Είναι ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν από ψηλά,ένας ήχος που δεν τελειώνει ποτέ, που συνεχίζει να βοά στο κεφάλι μου από εκείνο το απόγευμα και δε λέει να φύγει,που αιωρείται στη μνήμη μου για πάντα, κρεμασμένος πάνω της σαν πετσέτα στην κρεμάστρα."

Είναι κι άλλοι ήχοι που δεν ακούγονται. Εσωτερικοί. Φωνές που ζητάνε αναγνώριση, βοήθεια, αποδοχή και κατανόηση. Φωνές που ζητούν να μάθουν την αλήθεια.

Το δυνατό σημείο του βιβλίου είναι , πέρα από την συγκλονιστική ιστορία που διηγείται , η εναλλαγή των προσώπων και των πρωταγωνιστών κάθε φορά. Η αφήγηση σε πηγαίνει από τη μία ιστορία στην άλλη χωρίς να έχεις καταλάβει πώς έγινε αυτό αλλά και χωρίς ούτε μια στιγμή να κουράζει ή να μπερδεύει.

Αφηγητής είναι ο νεαρός καθηγητής της νομικής,Αντόνιο Γιαμάρα. Δεν είναι όμως αυτός ο πρωταγωνιστής ή τουλάχιστον δεν είναι πάντα το επίκεντρο της ιστορίας. Πρωταγωνιστής είναι και ο  Ρικάρντο Λαβέρτε, που η μοίρα ένωσε τις ζωές των δύο αυτών ανθρώπων με μια σειρά από συμπτώσεις και με έναν τρόπο που δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Τον λόγο παίρνουν κι άλλα πρόσωπα που διηγούνται κι αυτοί το δικό τους παρελθόν και η ιστορία πλέκεται με δεξιοτεχνία.Το βιβλίο σίγουρα αξίζει να μελετηθεί και μόνο από τεχνικής άποψης. Είναι τρομερό , πώς οι ιστορίες όλων τους συνδέονται και πώς τα βιώματα του ενός ένουν επηρεάσει την καθημερινότητα και την ψυχοσύνθεση των άλλων, ατόμων που δεν έχουν ποτέ συναντηθεί.

" ...και λέω μέσα μου πως είμαστε πιόνια της παρούσας στιγμής , ίσως γιατί το παρόν δεν υπάρχει πραγματικά,όλα είναι μια ανάμνηση , αυτή η φράση που μόλις διάβασες ,αναγνώστη,είναι ανάμνηση."

" Δεν υπάρχει πιο αξιοθρήνητη μανία ή πιο επικίνδυνο καπρίτσιο απ'το να κάνουμε εικασίες για δρόμους που δεν έχουμε πάρει."

Έχω "υπογραμμίσει" αμέτρητες εκφράσεις στις οποίες άξιζε να σταθώ και ξέρω πως όταν συμβαίνει αυτό τότε το βιβλίο μπαίνει αυτομάτως στα αγαπημένα μου. Αξίζει να διαβαστεί από όλους!

Ένα υπέροχο βιβλίο από πολλές απόψεις! Καλογραμμένο, ενδιαφέρον και καθηλωτικό.Πολλά τα συναισθήματα που μου προκάλεσε.

" Η ενηλικίωση φέρνει μαζί της την καταστροφική ψευδαίσθηση του αυτοελέγχου, ίσως δε να εξαρτάται κι απ'αυτήν. Εννοώ την αυταπάτη ότι εξουσιάζουμε τη ζωή μας, που μας επιτρέπει να νιώθουμε ενήλικες, καθότι συναρτάμε την ωριμότητα με την αυτονομία , το κυρίαρχο δικαίωμα να καθορίζουμε τι θα μας συμβεί μετά"

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

ΚΟΛΟΜΒΙΑ, 2009. Ο αφηγητής της ιστορίας, ο νεαρός καθηγητής της Νομικής, Αντόνιο Γιαμάρα, διαβάζει σ' ένα περιοδικό την εξόντωση ενός ιπποπόταμου που είχε δραπετεύσει από τον ζωολογικό κήπο του διαβόητου Πάμπλο Εσκομπάρ. Το άρθρο τον πηγαίνει πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν ο πόλεμος της κολομβιανής κυβέρνησης με το καρτέλ κοκαΐνης του Εσκομπάρ μαινόταν στους δρόμους, τα δάση και τον ουρανό της Κολομβίας. Εκείνη την εποχή, ο Γιαμάρα γνωρίζεται μ' έναν μοναχικό μπιλιαρδόρο, "πρώην πιλότο" κατά δήλωσή του, η δολοφονία του οποίου ωθεί τον αφηγητή σ' έναν αγώνα εξιχνίασής της, αλλά και σε μια διαδικασία αναπροσδιορισμού της ίδιας της ταυτότητάς του και των σχέσεών του με τους ανθρώπους του. Οι έρευνές του θα τον οδηγήσουν ως την τρομερή δεκαετία του 1960 που άλλαξε τον κόσμο, λίγο πριν το εμπόριο ναρκωτικών παγιδέψει μια ολόκληρη γενιά σ' έναν ζωντανό εφιάλτη, σ' έναν κύκλο βίας και φόβου.