Δεν μπορώ να σωπάσω

Δεν μπορώ να σωπάσω - Λέων Τολστόϊ

Από τις εκδόσεις Δίχτυ

Μετάφραση : Βαρναβας Κώστας

Γίνεται να μην εντυπωσιαστείς όταν διαβάσεις αυτόν τον τίτλο και έπειτα διαβάσεις και το όνομα του συγγραφέα? Ο Λέων Τολστόϊ , μιλάει για ένα θέμα που διχάζει. Ο ίδιος αναφέρεται σε νόμους και γεγονότα της Ρωσίας και σε αντιλήψεις που ίσχυαν εναν αιώνα πριν, όμως εύκολα θα μπορέσει κανείς να κάνει τους συσχετισμούς του με την δική μας κοινωνία, τη σημερινή εποχή. Σε μια εποχή και μια χώρα όπου η θανατική ποινή έχει καταργηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες, όμως συχνά θα ακούσουμε σε πηγαδάκια πως η επανεμφάνισή της είναι απαραίτητη. Έχουμε σκεφτεί όμως όλες τις παραμέτρους? 

Οι εκδόσεις δίχτυ παρουσιάζουν στο ελληνικό κοινό ένα μοναδικό έργο του Τολστόϊ. Αριστουργηματικό κι επίκαιρο όσο ποτέ.Ένα σύντομο αλλά δυνατό "κατηγορώ" για τη θανατική ποινή απέναντι σε μια πολιτική που την εφαρμόζει αλλά και απέναντι στην κοινωνία που,όχι μόνο την ανέχεται,αλλά πολλές φορές την επιζητάει. Γραμμένο άλλοτε σε πρώτο πρόσωπο, άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο κι άλλοτε στο β ' πληθυντικό που πραγματικά συγκλονίζει. Ο λόγος του συγγραφέα είναι βαθιά πολιτικός και φιλοσοφικός , μα πέρα για πέρα προσιτός ακόμα και για αναγνώστες που δεν είναι εξοικειωμένοι με το είδος.

Αφορμή για να γράψει ο Τολστόϊ αυτό το βιβλίο , αποτέλεσε ένα άρθρο που διάβασε στην εφημερίδα σχετικά με είκοσι χωρικούς που κρεμάστηκαν επειδή κατηγορήθηκαν πως λήστεψαν μια έπαυλη. Τελικά , η ίδια εφημερίδα διέψευσε την είδηση. Οι χωρικοί δεν ήταν είκοσι αλλά δώδεκα. Οχτώ χωρικοί σώθηκαν από τη θανατική ποινή κι αυτό δεν ήξερε εαν ήταν μια χαρμόσυνη εξέλιξη ή όχι.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου παρουσιάζεται ένα σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα. Ο αναγνώστης θα μάθει πληροφορίες,μέχρι τώρα άγνωστες για τη ζωή του, αλλά θα μπορέσει να αντιληφθεί τους λόγους που τον οδήγησαν να γράψει αυτό το έργο, να γνωρίσει τις πεποιθήσεις του και να θαυμάσει την ικανότητά του να προκαλεί στοχασμό στον αναγνώστη μέχρι και σήμερα.

Φιλοσοφικό, πολιτικό , θρησκευτικό και στοχαστικό,αποδεικνύει τη συγγραφική δεινότητα του Τολστόϊ σε ένα βιβλίο που δεν είναι μυθιστόρημα, μα περισσότερο μια σειρά από δοκίμια κι επιστολές που προβληματίζουν για θέματα δικαιοσύνης,κατάχρησης εξουσίας και ατομικής ευθύνης.

Προσωπικά θεωρώ πως στην σημερινή εποχή , υπάρχει πολύ μεγαλη ανάγκη για ουσιαστικό διάλογο και για σκέψη σε κοινωνικοπολιτικά θέματα. Σε μια τέτοια εποχή έρχεται αυτό το βιβλίο να αποτελέσει ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όλους.

Με οδηγό τις σκέψεις,τις ανησυχίες και τις αντιλήψεις του Τολστόϊ, ο αναγνώστης καλείται να κάνει τις δικές του αναζητήσεις σχετικά με τις ηθικές δεσμεύσεις και να οδηγηθεί προς ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας και αυτοβελτίωσης.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ο Λέων Τολστόι γεννήθηκε στο κτήμα Γιάσναγια Πολιάνα το
1828 και από μόνη της η τοποθεσία, που σημαίνει Φωτεινό Ξέφωτο, προδίκαζε το φως της γνώσης που θα ξεπηδούσε μέσα από αυτή την έκταση. Ένα φως τόσο δυνατό που έφτασε σε κάθε γωνιά της γης και δεν έχει χάσει τη λάμψη του ακόμη και έως σήμερα.

Τα μεγάλα του έργα είναι, αναμφισβήτητα, το σημείο αναφοράς, αλλά κάτω από αυτά υπάρχουν πολλά που μπορούν να μας διδάξουν. Η ζωή του, από μόνη της, είναι ένα ολόκληρο "μάθημα" για το πώς μπορείς να χάσεις το δρόμο σου, να τον ξαναβρείς και τελικά να παραμείνεις ανήσυχος μέχρι την τελευταία πνοή σου.

Πίστευε στην αφύπνιση και θεωρούσε πως το κυρίαρχο όπλο της εξουσίας είναι ο "υπνωτισμός" του πλήθους. Θέλησε να διαμοιράσει τη γνώση μέσω "λογοτεχνικών εφημερίδων" όταν συνειδητοποίησε πως τα βιβλία δεν μπορούσαν να φτάσουν στην πλατιά μάζα των ανθρώπων.

Το "Δεν μπορώ να σωπάσω" ήταν μια κραυγή για τη θανατική ποινή, για τη βία της εξουσίας και είναι αδιανόητο το πόσο αφορά το σήμερα.

Ο Βασιλιάς κι εγώ. Η ζωή μου με τον Ερίκ Καντονά.

Ο Βασιλιάς κι εγώ. Η ζωή μου με τον Ερίκ Καντονά.

Claude Boli

Από τις εκδόσεις δίχτυ

Μετάφραση: Γιάννης Μπίλιος

Ο Ερίκ Καντονά , που πλέον ασχολείται με την υποκριτική, έχει υπάρξει ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες των αθλητικών γηπέδων. Το ταλέντο του σε συνδυασμό με το εκρηκτικό του ταπεραμέντο έχουν μείνει στην ιστορία και δικαίως τον κατατάσσουν στο πάνθεον της ιστορίας του διεθνούς ποδοσφαίρου.

Μεσουρανούσε τη δεκαετία του 90' στα ποδοσφαιρικά δρώμενα.Έχει κατακτήσει πολλούς τιτλους με ομάδες της Γαλλίας και είναι γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο και την συμβολή του στην ομάδα της Μάντσεστερ Γιουναίτεντ.

Ακόμα κι εμείς που δεν είμαστε φαν του ποδοσφαίρου , γνωρίζουμε για τον ευέξαπτο χαρακτήρα του και για τη φημισμένη επίθεσή του σε οπαδό που τον οδήγησε στην αποβολή του από το γήπεδο αλλά και σε μια μεγάλη δικαστική διαμάχη.

" Ο βασιλιάς κι εγώ", δεν περιέχει στοιχεία μυθοπλασίας αλλά δεν αποτελεί μια βιογραφία με τη στενή έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Κι αυτό γιατί την ιστορία δεν την αφηγείται ο ίδιος ο Καντονά. Έχει γραφτεί από τον Claude Boli , ο οποίος ήταν συγκάτοικος και φίλος του θρύλου του ποδοσφαίρου από την εφηβεία του μέχρι και πολλά χρόνια μετά. Ήταν μαζί του στις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας του αλλά και δίπλα του σε πολύ προσωπικές στιγμές της ζωής του.

Στο βιβλίο, θα διαβάσει κανείς για τη ζωή του Ερίκ Καντονά μέσα από τα μάτια του συγγραφέα. Θα δει μια πιο ανθρώπινη πλευρά του διάσημου ποδοσφαιριστή και θα γνωρίσει τις σκέψεις του και τις ανησυχιες του για στιγμές ορόσημο στη ζωή και την αθλητική πορεία του.

Με μια πρώτη ματιά νομίζεις οτι απευθύνεται σε λάτρεις του ποδοσφαίρου αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να διαβαστεί απ'όλους. Είναι καλογραμμένο , κυλάει σαν ντοκυμαντέρ και είναι εξαιρετικά μεταφρασμένο από τον Γιάννη Μπίλιο. Όπως ολα τα βιβλία του είδους, έτσι κι αυτό , είναι ικανό να εμπνεύσει τους νέους αλλά και να διδάξει τους μεγαλύτερους μέσα από τα σωστά και τα λάθη μια αληθινής ιστορίας ενός σπουδαίου αθλητή.

Μια διαφορετική , ξεχωριστή και πολύ ιδιαίτερη πρόταση από εμένα σήμερα. Αν διαβάζετε βιογραφίες , αν σας αρέσει το ποδόσφαιρο αλλά και αν λατρεύετε τις αληθινές ιστορίες τότε σίγουρα πρέπει να αναζητήσετε αυτό το βιβλίο.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ο Ερίκ Καντονά αγωνίστηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μόλις πέντε χρόνια, ωστόσο η κληρονομιά και η επιρροή του παραμένουν ανεξίτηλες. Έγινε ο πρώτος μη Άγγλος που ψηφίστηκε από τους δημοσιογράφους ως καλύτερος ποδοσφαιριστής. Αναδείχθηκε παίκτης του αιώνα από τους φίλους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ανακηρύχθηκε ως η πιο εμβληματική μορφή της Πρέμιερ Λιγκ για την πρώτη δεκαετία της.

Ο Γάλλος γοήτευσε τόσο τους οπαδούς του παιχνιδιού όσο και εκείνους που δεν γνώριζαν ποδόσφαιρο. Ξεδίπλωσε το ταλέντο του στα γήπεδα, αλλά κράτησε μακριά τα φώτα από την προσωπική του ζωή.

Με τον Μπολί γνωρίστηκαν στη Γαλλία σε νεαρή ηλικία, καθώς στις ακαδημίες της Οσέρ συνυπήρξε με τα αδέρφια του. Μοιράστηκαν το πάθος τους για τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και, φυσικά, το ποδόσφαιρο. Το 1993 βρέθηκαν πάλι στο Μάντσεστερ, όπου ο Μπολί σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο.

Το βράδυ μετά τη διαβόητη κλωτσιά κουνγκ-φου, αλλά και στην ακρόαση του δικαστηρίου ο Μπολί ήταν μαζί του. Άκουσε τις σκέψεις τού Καντονά για τους συμπαίκτες του, τον σύλλογο, τη σχέση του με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, τις ελπίδες και τους φόβους του. Περπάτησαν μαζί στους δρόμους του Μάντσεστερ, απόλαυσαν την κουλτούρα της δεκαετίας του 1990. Στο βιβλίο του Ο Βασιλιάς κι εγώ ο Μπολί μάς δίνει μια απαράμιλλη εικόνα για όλες τις πτυχές του Ερίκ Καντονά. 

Ο γιος της παπαρούνας

Ο γιος της παπαρούνας - Δημήτρης και Παυλίνα Κωνσταντάρα

Από τις εκδόσεις Δίχτυ

Η Μιράλ, που το όνομά της σημαίνει παπαρούνα, είναι ένα κορίτσι από την Παλαιστίνη όπου αναζητάει μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και η κόρη του Παυλίνα, μας περιγράφουν βήμα βήμα την πορεία της από τον τόπο της μέχρι την Πάτρα και τελικό προορισμό την Αθήνα.

" Ήταν το σημείο " μηδέν" της νέας ζωής τους, η στιγμή που όλοι αυτοί οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι έγιναν ξαφνικά " λαθρομετανάστες". Που να το ήξεραν; Εκείνοι νόμιζαν οτι ταξίδευαν προς τη σωτηρία τους, πως τους περίμεναν να τους φροντίσουν και να τους στείλουν στη Γερμανία, ακόμη κι αν δεν ήξεραν ούτε πού,ούτε πώς ήταν η Γερμανία."

Το μυθιστόρημα δεν επικεντρώνεται τόσο στο ταξίδι των μεταναστών μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, παρόλο που αναφέρονται αρκετές από τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. "Ο γιος της παπαρούνας" είναι ένα μυθιστόρημα που περιγράφει κυρίως τη ζωή των μεταναστών , τις σκέψεις τους , τα προβλήματά τους αφού φτάσουν στην αφιλόξενη Αθήνα και στις προσπάθειες τους να ενσωματωθούν, να επιβιώσουν αλλά και να αποκτήσουν τα πολυπόθητα απαραίτητα έγγραφα. Χωρίς ταυτότητα , η 16χρονη Μιράλ, πέφτει θύμα πολλαπλής εκμετάλλευσης και κακομεταχείρισης κι έρχεται αντιμέτωπη με τις πιο σκληρές πλευρές της ζωής. Ταυτόχρονα όμως , γνωρίζει τον έρωτα , αποκτά φίλους και συμπαραστάτες.

" Και για πρώτη φορά σκέφτηκε ότι τίποτα δεν είναι άσπρο - μαύρο. Ότι ίσως αν βάλεις μαζί τις άσπρες και μαύρες σκέψεις , να βγει γκρί, ίσως να υπάρχει και για εκείνη μια επιλογή."

Το χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η δημοσιογραφική αφήγησή του. Παρόλο που το θέμα του είναι σκληρό θεωρώ πως απουσίαζαν οι συναισθηματικές εξάρσεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως το μυθιστόρημα δεν προκαλεί συναισθήματα, αντιθέτως, τα προκαλεί χωρίς να τα εκβιάζει. Ειδικά στο πρώτο μισό του βιβλίου. Γιατί στο δεύτερο μισό αλλάζει θέμα, αλλάζει ύφος και ομολογώ οτι προσωπικά με άγγιξε λίγο περισσότερο.

Το θέμα της υιοθεσίας , από την απόφαση  μέχρι την εκτέλεσή της, η ψυχολογική στήριξη του ζευγαριού αλλά και του παιδιού, οι λόγοι που μια μάνα αφήνει το παιδί της,οι δυσκολίες που εμφανίζονται και τα γραφειοκρατικά εμπόδια είναι μερικά από τα ζητήματα που πραγματεύεται το μυθιστόρημα.

Βαθιά κοινωνικό ,σύγχρονο, πολυδιάστατο και καλογραμμένο, "Ο γιος της παπαρούνας" είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί κυρίως για τα θέματα που θίγει και για τις αλήθειες που φανερώνει. Θέματα δύσκολα, τα οποία όμως αγγίζονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό.

" Πάντα υπάρχει επιλογή. Το αδιέξοδο δεν σημαίνει πως πέφτεις πάνω στον τοίχο , απλά αλλάζεις πορεία."

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook και στο Instagram

Οπισθόφυλλο

Δύο άνθρωποι, ενωμένοι απ’ το νήμα της ζωής, έγραψαν την ιστορία δύο άλλων ανθρώπων. Επίσης ενωμένων απ’ αυτό το νήμα. Οι οποίοι συναντήθηκαν στο διάβα της ζωής τους για πολύ λίγο. Αλλά αυτό το λίγο ήταν τόσο σημαντικό που τους καθόρισε. H ιστορία της Μιράλ και του Αλέξη αρχίζει στην Παλαιστίνη του 1985, σ’ έναν οικισμό, στα περίχωρα της Γάζας, όπου επικρατούσαν συνθήκες φτώχειας και φόβου, με πολλά παιδιά να έχουν βρεθεί μες στους δρόμους και στα ερείπια. Η Μιράλ έγινε πρόσφυγας και –αναγκαστικά– μετανάστρια στην Ελλάδα και ταυτόχρονα θύμα εκμετάλλευσης συμμοριών. Το μοναδικό πράγμα για το οποίο αποφάσισε στη ζωή της ήταν να κρατήσει και να γεννήσει το παιδί της, το οποίο εγκατέλειψε στο μαιευτήριο για να μην το καταδικάσει στην ίδια μοίρα. Η μάνα και ο γιος έζησαν παράλληλους βίους μέχρι που ήρθε η μεγάλη στιγμή: η συνάντηση. Οι συγγραφείς, πατέρας και κόρη, έγραψαν ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα, ένα ψυχολογικό θρίλερ, που κινείται ανάμεσα στην περιπέτεια, στο έγκλημα, στην υιοθεσία και στην κάθαρση.