"Το τραγούδι του Σόλομον"

 "Το τραγούδι του Σόλομον"

Toni Morrison

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

Το τραγούδι του Σόλομον δεν είναι ένα βιβλίο που θα το διαβάσει κάποιος μια φορά. Είναι απο αυτά που απαιτούν την εκ νεου ανάγνωση  για να απορροφήσει κανείς τις λεπτομέρειες του.

Σε αυτήν την ιστορία δεν υπάρχουν λευκοί ήρωες. Το μυθιστόρημα αναφέρεται σε μαύρους και στον τρόπο που αλληλεπιδρούν στην καθημερινότητα τους.

Το μυθιστόρημα καλύπτει τα χρόνια από το 1930 έως το 1960 στην Αμερική. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μιλκμαν, γιος πλούσιου γαιοκτήμονα, ένας νεαρός προνομιούχος, εγωιστής που ανακαλύπτει την ιστορία της οικογένειας του.  Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να απαλλαγεί από τον καταπιεστικό πατέρα του.

Στην πορεία της ανάγνωσης η Μόρισον οδηγεί τον Μιλκμαν στην ενηλικίωση γυρνώντας τακτικά στο παρελθόν, χαρίζοντας έτσι στον αναγνώστη κομμάτια από την πορεία του ήρωα. Η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο ενώ δεν λείπει και το πρώτο πρόσωπο.

Η Τόνι Μόρισον χρησιμοποιεί ονόματα από την Βίβλο για τους ήρωες της, χωρίς να μοιάζουν στην πραγματικότητα με τους βιβλικούς χαρακτήρες. Ακόμα και o τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στο Άσμα ασμάτων.

Η συγγραφέας χρησιμοποιεί μαγικό ρεαλισμό για να περιγράψει ήχους και μυρωδιές και για να συνδιάσει αυτά τα στοιχεία με την αναζήτηση της ταυτότητας του Μιλκμαν.

Αν και οι περισσότεροι χαρακτήρες του βιβλίου είναι άνδρες, οι γυναικείοι χαρακτήρες και ιδιαίτερα η Πιλάτες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. Οι γυναίκες αποτελούν πρότυπα και καθορίζουν την ζωή του Μιλκμαν. Σε αυτό το μυθιστόρημα ενηλικίωσης, ο αναγνώστης θα κάνει ένα  ταξίδι για τον τρόπο που ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε. 

Δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι γεμάτο συμβολισμούς και απαιτεί συγκέντρωση και χρόνο. Σίγουρα δεύτερη και τρίτη ανάγνωση. Δίκαια λοιπόν θεωρείται ένα από τα κορυφαία της παγκόσμιας λογοτεχνίας 

Μ.Κ

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Ακολουθήστε μας στο Instagram

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Το Τραγούδι του Σόλομον είναι ένα μυθιστόρημα τεράστιας ομορφιάς και δύναμης για έναν μαγικό κόσμο τεσσάρων γενεών Αφροαμερικανών: ο Μίλκμαν Ντεντ, γόνος της πλουσιότερης μαύρης οικογένειας κάποιας πόλης των μεσοδυτικών ΗΠΑ, γεννιέται την ώρα που ένας εκκεντρικός γείτονας, στη μάταιη προσπάθειά του να πετάξει, πέφτει από μια στέγη και σκοτώνεται. Η άτυχη αυτή πτήση θα στοιχειώσει τη ζωή του, καθώς ο Μίλκμαν μεγαλώνει σε ένα σπίτι στοιχειωμένο από τον θάνατο, αλλά και από την απληστία του πατέρα του, παρέα με τις σιωπηλές αδελφές του και την παράξενα παθητική μητέρα του. Καθώς ο Μίλκμαν θα ταξιδεύει αναζητώντας τις ρίζες του, η Μόρισον θα μας εισάγει ολοένα και πιο βαθιά στον πολύπλοκο και αντιφατικό κόσμο των Αφροαμερικανών της μεταπολεμικής Αμερικής, έναν κόσμο όπου συμβιώνουν άνθρωποι του μόχθου και προφήτες, επαναστάτες και συμβιβασμένοι, ψεύτες και δολοφόνοι, άγιοι και δαίμονες. Ένα ταξίδι μύησης και ενηλικίωσης, γραμμένο με την τόλμη ενός Σολ Μπέλοου ή ενός Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αλλά πάνω απ' όλα με την καταπληκτική, λυρική πένα μιας μεγάλης νομπελίστριας. 

«Στο Τραγούδι του Σόλομον ο ήρωας αναζητεί τις χαμένες ρίζες και τη σύνδεση με τον κόσμο και τη ζωή ώστε να μπορέσει να υπάρξει και να δημιουργήσει. Σ’ αυτό το μυθιστόρημα που αφορά περισσότερο τους γενάρχες, τους πατέρες και τους γιους, η Τόνι Μόρισον δεν παύει στιγμή να εξερευνά και τη μοίρα των γυναικών. Εμβληματικό μυθιστόρημα της αφροαμερικανικής λογοτεχνίας, το Τραγούδι του Σόλομον ενσωματώνει μοτίβα, μύθους και παραδόσεις της μαύρης κουλτούρας διερευνώντας τον ρόλο και τη λειτουργία τους μέσα σ’ έναν κόσμο λευκής κυριαρχίας. Το αξιακό φορτίο της μαύρης φυλής παρουσιάζεται ως μια διαρκής παρακαταθήκη ανθρωπισμού αλλά και αγωνιστικότητας, που μπορεί να ενδυναμώσει, να θωρακίσει και να εμπνεύσει παράγοντας ισχυρά αντισώματα απέναντι στην κάθε είδους αλλοτρίωση και ηθική διάβρωση». (Νίκη Κώτσιου, bookpress.gr, 27/06/2021)

"Είναι υπέροχο να διαβάζεις και να ξαναδιαβάζεις τα μυθιστορήματα της Τόνι Μόρισον - όλα τους έξοχες αφηγήσεις που ισορροπούν στην κόψη του υπερβατικού". (BARACK OBAMA)

"Η Μόρισον μας αφήνει έκθαμβους... Με το ακονισμένο της αυτί αφουγκράζεται τη μουσική της μαύρης ομιλίας και τη χρησιμοποιεί σαν υπόβαθρο για να δημιουργήσει έξοχους χαρακτήρες και να προσφέρει μερικούς από τους πιο ζωντανούς διαλόγους στη σύγχρονη λογοτεχνία". (THE NATION)

"Η Τόνι Μόρισον δημιούργησε έναν γοητευτικό κόσμο... Είναι η πιο ευαίσθητη λυρική συγγραφέας της εποχής μας". (THE PHILADELPHIA INQUIRER)

"Η Τόνι Μόρισον μπαινοβγαίνει με άνεση στις ζωές και στις σκέψεις των ηρώων της, ξεφαντώνοντας με τον ήχο των φωνών τους αλλά και της δικής της φωνής, η οποία τις απηχεί και τις επεξεργάζεται". (THE NEW YORKER)

Τα χρώματα έχουν πόλεμο

Τα χρώματα έχουν πόλεμο - Μάριος Μάζαρης

Από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

Εικονογράφηση: Ιφιγένεια Καμπέρη

Οι μπογιές το έσκασαν από το κουτί κι έχουν πόλεμο. Άλλες ψηλότερες κι άλλες μικρότερες, άλλες πιο όμορφες κι άλλες ταλαιπωρημένες.Ποια είναι η καλύτερη; ποια η πιο χρήσιμη;

Πώς θα ζωγραφίσουμε τη θάλασσα ή τον ουρανό χωρίς το μπλε χρώμα και πώς τον ήλιο χωρίς το κίτρινο;
Υπάρχουν χρώματα που είναι για αγόρια και χρώματα για κορίτσια;

Το βιβλίο αυτό μου θύμισε μια ιστορία με την κόρη μου όταν ήταν πιο μικρή. Μια μέρα , ζωγράφισε έναν αρκούδο και τον χρωμάτισε ροζ. Τότε, με το ενήλικο, ρεαλιστικό και "προσγειωμένο" μυαλό μου , της είχα πει : "Δεν υπάρχουν ροζ αρκούδες" και η φυσική απάντησή της ήταν:εγώ την θέλω ροζ την δική μου αρκούδα.

Σε ποιο ακριβώς σημείο της ζωής μας χάνουμε την φαντασία μας και σταματάμε να δίνουμε χρώματα στα όνειρά μας;

"Τα χρώματα έχουν πόλεμο" είναι ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που θα μας δώσει την ευκαιρία να μιλήσουμε με τα παιδιά μας για την διαφορετικότητα αλλά και τη δυνατότητα να αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη. Αυτή την φαντασία που ειδικά στα μικρά τους μυαλουδάκια καλπάζει ανεξέλεγκτη και με ρυθμούς που εμείς οι ενήλικες δεν μπορούμε ούτε να προλάβουμε αλλά ούτε καν να αντιληφθούμε.

Ένα βιβλίο που καταρρίπτει τα στερεότυπα κάθε είδους. Μέσα σε λίγες μόνο γραμμές είναι ικανό να διδάξει τους μικρούς μας φίλους, να περάσει όμορφα μηνύματα και να τους διασκεδάσει με όμορφες εικόνες, χιούμορ και πολλά πολλά χρώματα.

Ένα βιβλίο που θα παρακινήσει τα παιδιά μας να εκφραστούν μέσα από τη ζωγραφική και να εξωτερικεύουν ό,τι νιώθουν με όποιο τρόπο μπορούν.

" Ίσως δεν έχει τόσο σημασία τι χρώμα ζωγραφίζει κάποιος το καθετί, τι να πω! Αρκεί που ζωγραφίζει."

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook  και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ένα πράσινο σύννεφο και μια κίτρινη θάλασσα, μια μπλε φράουλα κι ένας ροζ βάτραχος, πλάσματα μπερδεμένα αναζητούν το χρώμα που τους ταιριάζει. Ή μήπως δεν υπάρχει χρώμα που να ταιριάζει;

Ένα ταξίδι προς το φως μέσα από τα μάτια αυτών που στέκονται σε προφανείς εξηγήσεις.

Μια ιστορία σαν σιωπηλός ύμνος στην ανθρώπινη φύση, που έχει ανάγκη το χρώμα… ακόμα κι όταν δεν το έχει ανάγκη.

Το Σύνδρομο του Μεσσία

Το Σύνδρομο του Μεσσία - Ηλίας Μωραΐτης

Από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή 

Το σύνδρομο του Μεσσία είναι η επιθυμία του ατόμου να βοηθάει τους άλλους, πολλές φορές εις βάρος του εαυτού του. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν απλή καλοσύνη, όμως όταν ξεφεύγει από τα όρια της αγάπης και της δοτικότητας και μπορεί να επιφέρει άσχημα αποτελέσματα στο άτομο και το περιβάλλον του , τότε αποτελεί ψυχιατρική νόσο , δύσκολη να γίνει αντιληπτή και να αντιμετωπιστεί.

Πριν ακόμα ανοίξω το βιβλίο , βλέποντας το σύνδρομο του Μεσσία στον τίτλο του, μπήκα στον πειρασμό να ψάξω για το σύνδρομο αυτό. Αμέσως κατάλαβα πως το βιβλίο που επρόκειτο  να διαβάσω θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον αφού ήθελα πολύ να βυθιστώ στις σελίδες του και να "εισπνεύσω" την υπόθεσή του.

Καταρχάς και σε αυτό το βιβλίο ο Ηλίας Μωραΐτης αποδεικνύει πως είναι άριστος χειριστής της γλώσσας. Πολύ καλά γραμμένο , με πλούσιο λεξιλόγιο και προσεγμένους διαλόγους, είναι το πρώτο που θα παρατηρήσει κανείς μόλις αρχίσει να διαβάζει.

Παρόλο που το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία των αστυνομικών μυθιστορημάτων, προσωπικά θεωρώ πως είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Με σιγουριά μπορώ να πω πως είναι τελείως διαφορετικό από τα αστυνομικά που έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα.Εδώ δε θα βρούμε τα συνηθισμένα κλισέ των βιβλίων του είδους.

Υπάρχει έγκλημα;
Ναι , φυσικά, και όχι μόνο ένα αλλά περισσότερα.
Υπάρχουν ένοχοι; ντετέκτιβ κι αστυνομική έρευνα;
Εννοείται πως υπάρχουν όλα αυτά.

Τι είναι τότε αυτό που το κάνει διαφορετικό;

Η πρωτοτυπία του βασίζεται στο γεγονός οτι ο αναγνώστης παρακολουθεί τη λύση του γρίφου από την πλευρά του βασικού υπόπτου κι όχι από την πλευρά της αστυνομίας. Ενός υπόπτου που σχετίζεται με τα θύματα αλλά ούτε ο ίδιος γνωρίζει εαν έχει διαπράξει τα εγκλήματα ή οχι,μιας και πάσχει από βαριά μορφή σχιζοφρένειας. Ο αναγνώστης εισβάλλει στο μυαλό ενός άρρωστου ατόμου, πασχίζει μαζί του να μάθει την αλήθεια και να ισορροπήσει ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

" Ο πόνος είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωής. Υπάρχει, άραγε , κάτι πιο ζωντανό από ένα πλάσμα που υποφέρει; "

Ο Ηλίας Μωραΐτης , φαίνεται να έχει κάνει εκτενή έρευνα και να γνωρίζει καλά πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά των ψυχικών νοσημάτων Προσεγγίζει τον ήρωα και την ασθένεια με συμπόνια και σεβασμό. Γράφει σε πρώτο πρόσωπο και συχνά χρησιμοποιεί μικροπερίοδο λόγο κι έτσι καταφέρνει να αποδίδει με ακρίβεια τις σκέψεις του, τους προβληματισμούς του και τη μάχη που γίνεται μέσα σε ένα άρρωστο μυαλό. Αλλά και την ανάγκη της φαρμακευτικής αγωγής,της ιατρικής παρακολούθησης και της αποδοχής από το φιλικό και συγγενικό περιβάλλον.

Όποιος έχει διαβάσει κι άλλα βιβλία του συγγραφέα στο παρελθόν, γνωρίζει πως τίποτα , καμιά σκηνή , καμία λέξη , δεν έχει τοποθετηθεί εκεί τυχαία. Κάθε λέξη μετράει και παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας , κάτι που το καταλαβαίνει κανείς όταν το κουβάρι της λύσης του γρίφου αρχίζει να ξετυλίγεται.

Εντυπωσιακό είναι , πως ειδικά στις πρώτες σελίδες, θα συναντήσει κανείς μικρές φιλοσοφικές σκέψεις σχετικά με τον άνθρωπο , τη θρησκεία , τις φιλοδοξίες και την αγάπη. Την αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο. Και όταν φτάσει στην τελευταία σελίδα του ,θα συνειδητοποιήσει πως αυτό είναι και το βασικό  νόημα του βιβλίου και η κεντρική ιδέα του. Πολλά δηλαδή κοινωνικά και φιλοσοφικά νοήματα κρυμμένα και διασκορπισμένα μέσα σε μια ευκολοδιάβαστη αστυνομική υπόθεση.

" Γιατί, αν μη τι άλλο, θέλει μεγάλο ψυχικό σθένος για να βαδίσει κανείς το μοναχικό δρόμο της αθεΐας. Να ξέρει πως δεν μπορεί να βασιστεί στη βοήθεια κάποιου θεού , ούτε να ελπίζει στη δύναμη ενός θαύματος.Και σίγουρα θέλει ακόμα περισσότερη δύναμη για να πείσει τον εαυτό του πως ο θάνατος θα σηματοδοτήσει και το οριστικό τέλος της ύπαρξής του."

Είναι γρήγορο , γεμάτο ανατροπές , αγωνία,τέχνη,φιλοσοφία και μια υπόθεση που διαβάζεται μονορούφι.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ιωάννινα, αρχές δεκαετίας του ΄80.

Την πόλη συγκλονίζουν οι φρικτές δολοφονίες τριών γυναικών. Ο ζωγράφος Άγγελος Αλεξάκης, έρµαιο της βαριάς ψυχικής νόσου που τον βασανίζει, παλεύει µε το άρρωστο µυαλό του, πασχίζοντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέµα. Όµως, η παραληρηµατική ζωή του θα οδηγηθεί σε ακόµα πιο σκοτεινές ατραπούς, όταν θα µπει στο στόχαστρο της αστυνοµίας ως ο βασικός ύποπτος για τα τρία εγκλήµατα. Ο Άγγελος είναι πλέον αναγκασµένος να ανακαλύψει µόνος του την αλήθεια, αποδεικνύοντας σε όλους, και κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό, πως είναι αθώος. Σύµµαχός του σε αυτή τη σκληρή µάχη στέκεται ο διακεκριµένος ψυχίατρος δόκτορας Λεβύ. Ταυτόχρονα, αινιγµατικά πρόσωπα εισβάλλουν στη ζωή του Άγγελου. Καχύποπτοι αστυνοµικοί, ένας ντετέκτιβ µε σκοτεινό παρελθόν, µια µυστηριώδης φοιτήτρια ιατρικής, ένας εκκεντρικός συλλέκτης έργων Τέχνης και µια φιλόδοξη ιδιοκτήτρια γκαλερί, µετατρέπουν την προσπάθεια του Άγγελου για την αποκάλυψη της αλήθειας σε δυσεπίλυτο γρίφο. Σ’ έναν γρίφο στον οποίο η µαρτυρική ζωή του ψυχικά άρρωστου ανθρώπου, ο έρωτας, το πάθος για την Τέχνη, τα αρχέγονα ερωτήµατα της ανθρώπινης ύπαρξης, η αιώνια πάλη του καλού µε το κακό, καθώς και η λυτρωτική δύναµη της αληθινής αγάπης καθορίζουν τους ήρωες του έργου, συνθέτοντας ένα πολυδιάστατο και βαθύ ψυχολογικό θρίλερ.

Τρεις γυναικοκτονίες, ένας ασθενής µε ψυχασθένεια και οι υποψίες που τον κυκλώνουν, σε ένα αστυνοµικό µυθιστόρηµα από τον συγγραφέα του bestseller «Ο Σκακιστής».

Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν

Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν - Juan Gabriel Vasques

Από τις εκδόσεις Ίκαρος

Μετάφραση : Αχιλλέας Κυριακίδης

Θα ήταν πολύ άδικο να πω πως αυτό το βιβλίο απλά μου άρεσε. Για την ακρίβεια,θεωρώ πως με συγκλόνισε και σίγουρα πως με καθήλωσε. Ξέρετε, αυτό που συμβαίνει σε εμάς τους βιβλιόφιλους, να κλείνουμε το βιβλίο γιατί πρέπει να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, αλλά το μυαλό μας να είναι συνέχεια εκεί , στους ήρωες του βιβλίου που έχουμε αφήσει για λίγο στην άκρη και με την πρώτη ευκαιρία το ανοίγουμε για να διαβάσουμε λίγες σελίδες ακόμα.

Μου είναι δύσκολο να χαρακτηρίσω το είδος του.Θα μπορούσε να είναι ένα πολιτικό βιβλίο για τα προβλήματα της Λατινικής Αμερικής, τα καρτέλ των ναρκωτικών και πώς αυτά επηρεάζουν την καθημερινή ζωή ενός μέσου πολίτη.
Αλλά όχι , δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα βιβλίο για τον θάνατο, την απώλεια, την ενσυναίσθηση,την συντροφικότητα,τις αναμνήσεις και ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα βαθιά συναισθηματικό με πλούσιο λεξιλόγιο, σημαντικά νοήματα και έντονες εικόνες. Και φυσικά ήχους. Τους ήχους των πραγμάτων όταν πέφτουν ή τους ήχους των σωμάτων όταν τρέχουν.

" Ακούγεται ένας ήχος που δεν μπορώ , που ποτέ δεν μπόρεσα να ταυτοποιήσω: ένας ήχος που δεν είναι ανθρώπινος ή είναι παραπάνω από ανθρώπινος, ο ήχος από ζωές που χάνονται , αλλά κι ο ήχος από υλικά που σπάνε. Είναι ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν από ψηλά,ένας ήχος που δεν τελειώνει ποτέ, που συνεχίζει να βοά στο κεφάλι μου από εκείνο το απόγευμα και δε λέει να φύγει,που αιωρείται στη μνήμη μου για πάντα, κρεμασμένος πάνω της σαν πετσέτα στην κρεμάστρα."

Είναι κι άλλοι ήχοι που δεν ακούγονται. Εσωτερικοί. Φωνές που ζητάνε αναγνώριση, βοήθεια, αποδοχή και κατανόηση. Φωνές που ζητούν να μάθουν την αλήθεια.

Το δυνατό σημείο του βιβλίου είναι , πέρα από την συγκλονιστική ιστορία που διηγείται , η εναλλαγή των προσώπων και των πρωταγωνιστών κάθε φορά. Η αφήγηση σε πηγαίνει από τη μία ιστορία στην άλλη χωρίς να έχεις καταλάβει πώς έγινε αυτό αλλά και χωρίς ούτε μια στιγμή να κουράζει ή να μπερδεύει.

Αφηγητής είναι ο νεαρός καθηγητής της νομικής,Αντόνιο Γιαμάρα. Δεν είναι όμως αυτός ο πρωταγωνιστής ή τουλάχιστον δεν είναι πάντα το επίκεντρο της ιστορίας. Πρωταγωνιστής είναι και ο  Ρικάρντο Λαβέρτε, που η μοίρα ένωσε τις ζωές των δύο αυτών ανθρώπων με μια σειρά από συμπτώσεις και με έναν τρόπο που δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Τον λόγο παίρνουν κι άλλα πρόσωπα που διηγούνται κι αυτοί το δικό τους παρελθόν και η ιστορία πλέκεται με δεξιοτεχνία.Το βιβλίο σίγουρα αξίζει να μελετηθεί και μόνο από τεχνικής άποψης. Είναι τρομερό , πώς οι ιστορίες όλων τους συνδέονται και πώς τα βιώματα του ενός ένουν επηρεάσει την καθημερινότητα και την ψυχοσύνθεση των άλλων, ατόμων που δεν έχουν ποτέ συναντηθεί.

" ...και λέω μέσα μου πως είμαστε πιόνια της παρούσας στιγμής , ίσως γιατί το παρόν δεν υπάρχει πραγματικά,όλα είναι μια ανάμνηση , αυτή η φράση που μόλις διάβασες ,αναγνώστη,είναι ανάμνηση."

" Δεν υπάρχει πιο αξιοθρήνητη μανία ή πιο επικίνδυνο καπρίτσιο απ'το να κάνουμε εικασίες για δρόμους που δεν έχουμε πάρει."

Έχω "υπογραμμίσει" αμέτρητες εκφράσεις στις οποίες άξιζε να σταθώ και ξέρω πως όταν συμβαίνει αυτό τότε το βιβλίο μπαίνει αυτομάτως στα αγαπημένα μου. Αξίζει να διαβαστεί από όλους!

Ένα υπέροχο βιβλίο από πολλές απόψεις! Καλογραμμένο, ενδιαφέρον και καθηλωτικό.Πολλά τα συναισθήματα που μου προκάλεσε.

" Η ενηλικίωση φέρνει μαζί της την καταστροφική ψευδαίσθηση του αυτοελέγχου, ίσως δε να εξαρτάται κι απ'αυτήν. Εννοώ την αυταπάτη ότι εξουσιάζουμε τη ζωή μας, που μας επιτρέπει να νιώθουμε ενήλικες, καθότι συναρτάμε την ωριμότητα με την αυτονομία , το κυρίαρχο δικαίωμα να καθορίζουμε τι θα μας συμβεί μετά"

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

ΚΟΛΟΜΒΙΑ, 2009. Ο αφηγητής της ιστορίας, ο νεαρός καθηγητής της Νομικής, Αντόνιο Γιαμάρα, διαβάζει σ' ένα περιοδικό την εξόντωση ενός ιπποπόταμου που είχε δραπετεύσει από τον ζωολογικό κήπο του διαβόητου Πάμπλο Εσκομπάρ. Το άρθρο τον πηγαίνει πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν ο πόλεμος της κολομβιανής κυβέρνησης με το καρτέλ κοκαΐνης του Εσκομπάρ μαινόταν στους δρόμους, τα δάση και τον ουρανό της Κολομβίας. Εκείνη την εποχή, ο Γιαμάρα γνωρίζεται μ' έναν μοναχικό μπιλιαρδόρο, "πρώην πιλότο" κατά δήλωσή του, η δολοφονία του οποίου ωθεί τον αφηγητή σ' έναν αγώνα εξιχνίασής της, αλλά και σε μια διαδικασία αναπροσδιορισμού της ίδιας της ταυτότητάς του και των σχέσεών του με τους ανθρώπους του. Οι έρευνές του θα τον οδηγήσουν ως την τρομερή δεκαετία του 1960 που άλλαξε τον κόσμο, λίγο πριν το εμπόριο ναρκωτικών παγιδέψει μια ολόκληρη γενιά σ' έναν ζωντανό εφιάλτη, σ' έναν κύκλο βίας και φόβου. 

Πηλός και Αμαρτία

Πηλός και Αμαρτία - Δήμητρα Στάϊκου

Από τις εκδόσεις Λιβάνης

Από το εξώφυλλο ακόμα,το βιβλίο αυτό σου δίνει την αίσθηση πως έχει "κάτι από τα παλιά". Και είναι αλήθεια πως είναι ικανό να σε ταξιδέψει στη Σμύρνη το 1900,όταν ο Λάμπρος γνώρισε την Αντριάνα,που με μορφή σαν νεράιδας και τη μελωδική φωνή της του έκλεψε την καρδιά.

Το βιβλίο είναι γραμμένο με αμεσότητα και προκαλεί συγκινήσεις. Η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία μέσω του κεντρικού ήρωα , του Αλέξη Εφραίμογλου.Από την ιστορία των γονιών του μέχρι την ενηλικίωσή του ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός των εμπειριών , των σκέψεων και των γεγονότων που έχουν σημαδέψει τη ζωή του και γνωρίζει ανθρώπους και συνήθειες που παίξαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του αλλά και σηματοδότησαν μια ολόκληρη εποχή στην ιστορία του ελληνικού έθνους.

Η ζωή τον οδηγεί σε έναν κόσμο "αμαρτωλό " που ταλαντεύεται ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο. Πόρνες και μουσικάντηδες γίνονται η οικογένεια που έχει στερηθεί στην πιο τρυφερή και αγνή ηλικία.Ακολουθεί η καταστροφή της Σμύρνης όπου αναγκάζεται κι αυτός όπως και πολλοί άλλοι να αφήσουν πίσω τη ζωή τους και να χτίσουν μια
καινούρια,από το μηδέν,πάνω σε αναμνήσεις.

Ο "Πηλός και Αμαρτία" είναι ένα βιβλίο για τα παιχνίδια της μοίρας, τις αποφάσεις της ζωής , την αξία της μόρφωσης, τον έρωτα , την αφοσίωση αλλά και τον χρόνο που στο πέρασμά του γιατρεύει τις πληγές και τις μετατρέπει σε μνήμες και θύμισες.

"Παράξενο χωνευτήρι ο χρόνος,και ποιος καθορίζει τελικά από όλη μας τη ζωή ποιες είναι οι στιγμές που τελικά εμείς αξιολογούμε ως πιο σημαντικές να θυμηθούμε."

Ένα βιβλίο γεμάτο νοσταλγία από το οποίο ξεχειλίζουν εικόνες,μυρωδιές και συναισθήματα. Με χαρακτήρες εύπλαστους σαν τον πηλό που όμως σκληραίνουν όταν φτάσουν στο τελικό στάδιο κι από εκεί και πέρα μπορούν μόνο να ραγίσουν ή να σπάσουν.Αμαρτίες που καθορίζουν τις ζωές όχι μόνο αυτών που τις διαπράττουν μα και των υπολοίπων που τους περιβάλλουν.

" Η ζωή ξέρει - και πρέπει να την εμπιστευόμαστε - σε ποιους δρόμους βάζει εμπόδια και ποιους άλλους ανοίγει για να πορευτούμε , αφού, για να φτάσουμε μια μέρα να γίνουμε αυτό που είμαστε προορισμένοι να γίνουμε, πρέπει να περάσουμε από τόσες σκάλες και πατώματα πολύ πιο ωφέλιμα απ'ότι αν παίρναμε το ασανσέρ για να βρεθούμε μονομιάς στην πηγή της γνώσης και της ευτυχίας."

Τέλος να πω πως αυτά που μου άρεσαν πιο πολύ στο βιβλίο αυτό, αρχικά ,ήταν η ηρεμία της γραφής,που ενώ αφηγείται μερικά σκληρά γεγονότα , δεν ένιωσα σε καμία περίπτωση δυσφορία.Αντιθέτως ένιωσα σαν μου διηγείται κάποιος πρόγονός μου με σταθερότητα στη φωνή του τα βιώματά του, χωρίς ξεσπάσματα και συναισθηματικές εξάρσεις.

Επίσης, λάτρεψα πολύ τους χαρακτήρες των ηρώων που ξετυλίγονται στο μυθιστόρημα. Ο Αλέξης, η Μαρίκα, η Παναγιώτα, ο δάσκαλος, ακόμα και ο Λάμπρος ,η Δέσποινα, η Ανεσσώ και η Τασούλα είναι χαρακτήρες που όλοι έχουν κάτι να πουν , ένα δίδαγμα, να προσφέρουν κάτι στον αναγνώστη.

Συνοδοιπόροι στο αναγνωστικό αυτό ταξίδι στο χρόνο!

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Σε μια στροφή της μοίρας, ο Αλέξης φεύγει από το Αϊδίνιο με τη μητέρα του Αντριάνα, ακολουθώντας τη στην ελευθεριάζουσα τότε Σμύρνη, όπου αυτή πάει για να συναντήσει τα όνειρά της.

Φτάνοντας εκεί, στα Χιώτικα, όπου είναι συγκεντρωμένοι όλοι οι οίκοι ανοχής, κρυφοί ή φανεροί, τα καφέ αμάν και τα μπαρ, γίνεται κοινωνός ενός άλλου κόσμου, γεμάτου πόρνες και ρεμπέτες, μυρωδιά οπίου και διβανιού και μιας ασύδοτης διασκέδασης που μέχρι τότε δεν είχε ξανασυναντήσει. Μεγαλώνει ανάμεσά τους, κοντά στην Ανεσσώ και την Πολυξένη, την Ντυρόν, τον Σάββα και την Τασούλα, αλλά κυρίως τη Μαρίκα που διαφεντεύει τα Χιώτικα, μαθαίνοντας από αυτούς τη σχετικότητα του ηθικού και του ανήθικου.

Στην καταστροφή της Σμύρνης κατορθώνει να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο με μόνη αποσκευή τη μνήμη.

Άνθρωπος πια χορτάτος από τη ζωή, με τη σκέψη στη χαμένη αδερφή του, ξεκινά να ξεδιπλώνει μπροστά μας την ιστορία τη δίκιά του και μιας πόλης με πολλά πρόσωπα. 

Φίδι με κεφαλαία

Φίδι με κεφαλαία - Πιερ Λεμέτρ

Από τις εκδόσεις Μίνωας

Το "φιδι με κεφαλαία" είναι το πρώτο μυθιστόρημα του - όλο και περισσότερο- αγαπημένου μου Πιέρ Λεμέτρ. Γράφτηκε το 1985 ,αλλά τότε μπήκε σε ένα συρτάρι και δεν ξαναβγήκε από εκεί μέχρι τώρα, που ευτυχώς , θα πω εγώ εγώ, εκδόθηκε και κυκλοφόρησε κι έτσι έχουμε κι εμείς τη χαρά να απολαύσουμε το πρωτόλειο έργο του λατρεμένου μας συγγραφέα.

Αξίζει να αναφέρω ένα απόσπασμα από τον πολύ ενδιαφέροντα πρόλογο του βιβλίου που μου έκανε εντύπωση οταν το διάβαζα και κατάλαβα πολύ καλά τι θέλει να πει μόλις έκλεισα και την τελευταία σελίδα του.

" Έχω τη φήμη πως φέρομαι στους χαρακτήρες μου με αρκετή κακία και ήδη σε αυτό το πρώτο μυθιστόρημα η παρατήρηση είναι κατά τη γνώμη μου δικαιολογημένη.Ο αναγνώστης δεν αποδέχεται πάντα με ευκολία την κακομεταχείριση ενός χαρακτήρα με τον οποίο έχει δεθεί.Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει στην πραγματική ζωή; .....Γιατί λοιπόν θα έπρεπε ο μυθιστοριογράφος να φέρεται με το γάντι , περισσότερο απ'ότι η ίδια η ζωή; Όμως αυτό που δεχόμαστε από τη ζωή , δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να το συγχωρήσουμε σε έναν μυθιστοριογράφο. Επειδή εκείνος είχε την επιλογή να κάνει αλλιώς ...και δεν το έκανε."

Το "φίδι με κεφαλαία" είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που όμοιό του δεν έχω διαβάσει ποτέ. Αυτό που το κάνει τόσο διαφορετικό από τα άλλα του είδους είναι οτι δεν υπόκειται σε κανένα από τα συνηθισμένα κλισέ τα οποία συναντάμε κατά κόρον στην πλειοψηφία των βιβλίων του είδους. Πραγματικά λαχταρούσα να διαβάσω ένα αστυνομικό που να μην μοιάζει με τα άλλα που έχουμε πολυδιαβάσει και λίγο κουραστεί να διαβάζουμε ξανά και ξανά.

Η 63χρονη Ματίλντ είναι μια πληρωμένη δολοφόνος,που διεκπεραιώνει τις αποστολές της με μεγάλη επιτυχία και λόγω του παρουσιαστικού της και της καθημερινότητάς της, είναι υπεράνω πάσης υποψίας.Όταν μετά από κάποια λάθη, τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν, προκαλεί έναν "μικρό" χαμό στους δρόμους του Παρισιού. Θύματα , ασύνδετα μεταξύ τους αλλά δολοφονημένα με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο όπλο κάνουν άνω κάτω την αστυνομία της Γαλλίας η οποία προσπαθεί να λύσει τον πιο δύσκολο και περίεργο γρίφο.

Όπως καταλαβαίνετε,σε αυτό το βιβλίο δεν αναζητάμε τον δολοφόνο. Ο αναγνώστης τον γνωρίζει από το πρώτο κεφάλαιο ακόμα.

Διαβάζοντάς το, δεν ξέρει κανείς αν θα πρέπει να γελάσει με τις απίστευτες περιγραφές του συγγραφέα ή να κλάψει από τα γεγονότα που δεν είναι καθόλου μα καθόλου αστεία αν τα σκεφτεί κανείς στ'αλήθεια. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να νιώσω στεναχώρια , θυμό ή λύπηση για τους ήρωες και όλα αυτά που συνέβαιναν στις ζωές τους αλλά και στο μυαλό τους.

Ένας συνδυασμός μαύρου χιούμορ με καταιγιστικές εξελίξεις και απρόσμενες ανατροπές.

Τι να λέμε τώρα! Ο τύπος είναι μαέστρος στο να διηγείται την πιο απίστευτη ιστορία με τρόπο αληθοφανή αλλά ταυτόχρονα να μπλέκει σοβαρά θέματα όπως αυτά των ψυχικών νοσημάτων , του κοινωνικού ρατσισμού, των ναρκωτικών,των νονών της νύχτας,της κακοποίησης ζώων, της δικαιοσύνης και άλλα, όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα. Τολμάει κάτι που κανένας συγγραφέας αστυνομικού μυθιστορήματος δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα και δεν θα σας το αναφέρω για να μην κάνω σποιλερ και σας χαλάσω την απόλαυση της ανάγνωσης.

Δηλώνω κατενθουσιασμένη και σας προτείνω να το διαβάσετε ειδικά όσοι έχετε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και επιθυμείτε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό με πραγματική αγωνία που θα σας αφήσει άφωνους με τις απρόοπτες εξελίξεις. Θέλω να πω τόσα πολλά για την υπόθεση και για όλα αυτά που σκεφτόμουν όταν το διάβαζα , αλλά θα μείνω να τα μοιραστώ μόνο με όσους το έχουν ήδη διαβάσει.

Τέλος θα κλείσω με άλλο ένα απόσπασμα από τον πρόλογο. ( Μα είναι εντυπωσιακό πως και ο πρόλογος ακόμα του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων)

" Ορίστε λοιπόν το πρώτο μου μυθιστόρημα.Όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις , θα κριθεί με αυστηρότητα από τον ασυμβίβαστο αναγνώστη και με ευμένεια από τον επιεική. Όταν το ξαναδιάβασα , του βρήκα πολλά ελαττώματα και, τη στιγμή που σκέφτηκα να το εκδώσω , τέθηκε το ερώτημα να αποφασίσω κατά πόσο έπρεπε να το διορθώσω."

Εγώ λοιπόν δεν βρήκα ελαττώματα. 
Θα πω μόνο πως ήταν μια απίστευτα ευχάριστη έκπληξη  για μένα αυτό το απολαυστικότατο αστυνομικό μυθιστόρημα.

Η αστυνομική λογοτεχνία στα καλύτερά της!

Και το νου σας, ποτέ δεν ξέρετε ποιός και γιατί μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο της πιο ανατρεπτικής serial killer που έχει υπάρξει σε λογοτεχνικό έργο!

Beware of Ματίλντ!

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

"Με τη Ματίλντ, η δουλειά είναι πάντα καθαρή και χωρίς λάθη. Η αποψινή βραδιά όμως αποτελεί εξαίρεση. Ήθελε να κάνει μια τρέλα. Θα μπορούσε να πυροβολήσει από πιο μακριά, να προκαλέσει μικρότερες ζημιές και να ρίξει μόνο μία σφαίρα φυσικά".

Η Ματίλντ Περέν είναι εξήντα τριών ετών, χήρα γιατρού, παρασημοφορημένη ηρωίδα της Αντίστασης και ζει με τον σκύλο της ράτσας Δαλματίας σε ένα μικρό σπίτι κοντά στο Παρίσι. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να υποψιαστεί ότι μια δολοφόνος κρύβεται πίσω από αυτή την κομψή, περιποιημένη και ελαφρώς υπέρβαρη γυναίκα.

Ανελέητη, ακριβής, εκπαιδευμένη από την πρώιμη νεότητά της, η Ματίλντ εκτελούσε εν ψυχρώ όλα τα καθήκοντα που της ανέθετε ο ανώτερός της. Αλλά στην πραγματικότητα κάτι δεν πάει καλά εδώ και καιρό. Η Ματίλντ επιδίδεται σε άσκοπη σκληρότητα για να φέρει εις πέρας τις αποστολές της. Και αρχίζει πραγματικά να τα χάνει: ξεχνάει να ξεφορτωθεί το όπλο, μπερδεύει τον στόχο, είναι πεπεισμένη ότι ο γείτονάς της έχει αποκεφαλίσει τον σκύλο της... Εν τω μεταξύ ο επιθεωρητής Βασίλιεφ ερευνά τις δολοφονίες και πρέπει να εντοπίσει το συντομότερο δυνατόν το "μεγάλο φίδι", τον μυστηριώδη δολοφόνο που χτυπάει με αγριότητα και χωρίς προφανή λογική.

Σε αυτό το απολαυστικό μακελειό σε στιλ Ταραντίνο, ο Πιερ Λεμέτρ χρησιμοποιεί με μαεστρία την καυστική του πένα δίνοντας τον καλύτερό του εαυτό με το λαμπρό και ανελέητο πνεύμα του. Αιχμηροί διάλογοι, εκπληκτικά πορτρέτα, πλοκή που δεν δείχνει κανένα έλεος: γνήσιος Πιερ Λεμέτρ. 

Άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία

Άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία - Emily Henry

Από τις εκδόσεις διόπτρα

"Άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία". Εδώ! παρόντες!

Μην μου πείτε οτι ο τίτλος αυτός δεν σας παρακινεί να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Συνδυάζεται και με το προηγούμενο βιβλίο της συγγραφέως, "Άνθρωποι που συναντάμε στις διακοπές" το οποίο να σας πω την αλήθεια δεν το έχω διαβάσει και δεν ξέρω αν σχετίζονται μεταξύ τους.

Η Νόρα Στίβενς και η αδερφή της Λίμπι αγαπάνε τα βιβλία. Η πρώτη ειναι ατζέντισσα, εργασιομανής, με πρόγραμμα στη ζωή της και στη δουλειά της από το οποίο δύσκολα αποκλίνει. Οι συνάδελφοί της και οι πελάτες της την αποκαλούν "καρχαρία". Η δεύτερη, παντρεμένη με δύο παιδιά και έγκυος στο τρίτο , κανονίζει να περάσουν λίγο χρόνο οι δυο τους σε μια μικρή επαρχιακή πόλη που έγινε γνωστή από το αγαπημένο τους βιβλίο. Ο Τσάρλι, επιμελητής βιβλίων , ιδιόρρυθμος,κλειστός, εργασιομανής κι αυτός, παράξενος με τον δικό του τρόπο, θα κάνει τη ζωή της Νόρας δύσκολη σε αυτήν της την περιπέτεια.

Άσπονδοι εχθροί οι δυο τους , αλλά οκ, είμαστε κι εμείς άνθρωποι που αγαπάμε τα βιβλία και ξέρουμε καλά που θα καταλήξει αυτό.

Γνωρίζω τουλάχιστον 4-5 ανθρώπους όπου αν πω οτι μου άρεσε αυτό το βιβλίο θα αρχίσουν να με κοροιδεύουν. Ξέρω μάλιστα και τι ακριβώς θα πουν. Ότι έχει πολύ βολικές συμπτώσεις, ότι οι ήρωες είναι όλοι τους σούπερ ουάου,καλοντυμένοι,σέξι, πάντα ετοιμόλογοι με την πανέξυπνη κι αποστομωτική ατάκα για απάντηση.Οκ , ναι,ισχύει αυτό.

Να σας πω όμως κάτι; Αφού μου άρεσε, γιατί να το κρύψω; Και ξέρετε και κάτι ακόμα; Ένα βιβλίο δεν το διαβάζεις πάντα για τη λογοτεχνική του αξία αλλά μπορεί και να το διαβάσεις για ψυχαγωγία. Κι εγώ με αυτό το βιβλίο πραγματικά, πέρασα καλά.

Μερικά από τα πράγματα που μου άρεσαν ήταν που η συγγραφέας αυτοσαρκάζεται, αναφέροντας όλα εκείνα τα κλισέ που παρουσιάζονται στα βιβλία του είδους, γράφοντας και η ίδια παρόμοια κλισέ.
Μιλάει για τα βιβλία, για λογοτεχνικούς ήρωες, για βιβλιοπωλεία , βιβλιοθήκες κι όλα αυτά τα ωραία που εμείς οι βιβλιόφιλοι αγαπάμε. Όταν μάλιστα η ίδια η πρωταγωνίστρια , γίνεται ήρωας στο βιβλίο που ετοιμάζεται να γράψει μια πελάτισσά της, εκεί μπορώ να πω πως το ενδιαφέρον μου εκτινάχθηκε στα ύψη!

"Είσαι χωμένη στα βιβλία. Λογικό είναι να μην έχεις ζωή.Κανείς μας δεν έχει.Πάντα υπάρχει κάτι πολύ καλό να διαβάσεις."

Έχει ρομάντσο , οικογενειακές σχέσεις,ειδικά αδελφικές με τις οποίες ταυτίστηκα κι εγώ σε σχέση με την αγαπημένη μου αδελφούλα, γονεϊκά issues, έχει και χιούμορ, λίγο συγκίνηση και αγωνία.Έχει αναφορές σε  ανεκπλήρωτες επιθυμίες, όνειρα που αξίζουν διεκδίκηση, ζητήματα προτεραιότητων και νοσταλγία σχετικά με το "τι θα γινόταν αν"... και λίγο "που πάω,που βαδίζω" , ποιος είναι ο σκοπός του ανθρώπου πάνω στη γη.

" Ίσως όλα αυτά να έχουν μπλεχτεί μεταξύ τους και να έχουν γίνει ένα μαχαίρι από πάγο, που μου τρυπάει την καρδιά και με καίει έτσι όπως μόνο ο πάγος μπορεί να κάψει."

Τότε,θα πω, γιατί όχι; διαβάζεται ευχάριστα,δεν κουράζει, κυλάει εύκολα και το απόλαυσα όπως μια ρομαντική κομεντί στο νετφλιξ.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram.

Οπισθόφυλλο

Ένα καλοκαίρι. Δύο ορκισμένοι αντίπαλοι. Και μια ανατροπή που δεν είχαν φανταστεί.

Η ζωή της Νόρα Στίβενς είναι τα βιβλία.

Καθώς έχει διαβάσει πολλά, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι η κλασική ηρωίδα που συναντάμε στα μυθιστορήματα.

Δεν είναι απρόσμενα θαρραλέα, ούτε το κορίτσι που όλοι ονειρεύονται να έχουν, και σίγουρα δεν είναι γλυκιά, αθώα και ρομαντική.

Στην πραγματικότητα οι μόνοι άνθρωποι που τη βλέπουν σαν ηρωίδα είναι οι συγγραφείς πελάτες της, για τους οποίους κλείνει απίστευτες συμφωνίες, και η μικρή της αδελφή Λίμπι, που της έχει αδυναμία.

Για χάρη της συμφωνεί να περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στο Σάνσαϊν Φολς, στη Βόρεια Καρολίνα.

Η Λίμπι έχει όνειρα για αυτό το ταξίδι.

Κυρίως πιστεύει ότι η Νόρα πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται λίγο πιο ανέμελα… πιο ρομαντικά.

Όμως, αντί για πικνίκ στην εξοχή ή τυχαίες συναντήσεις με κάποιο γοητευτικό επαρχιακό γιατρό ή έστω κάποιο φλερτ με τον μπάρμαν της τοπικής παμπ, η Νόρα συνέχεια συναντά τον Τσάρλι Λάστρα, έναν βιβλιομανή, φιλόδοξο και κάπως ιδιόρρυθμο επιμελητή βιβλίων.

Με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι είναι μια όμορφη συγκυρία.

Μόνο που αυτοί οι δύο έχουν συναντηθεί πολλές φορές και στο παρελθόν, χωρίς να υπάρξει καμία σπίθα ανάμεσά τους.

Βλέπετε, η Νόρα δεν είναι η ιδανική μυθιστορηματική ηρωίδα και ο Τσάρλι σίγουρα δεν είναι ο κλασικός ήρωας που συναντάμε στα βιβλία.

Αλλά, καθώς πέφτουν συνέχεια ο ένας πάνω στον άλλο –χάρη σε μια σειρά από τυχαίες συγκυρίες–, ανακαλύπτουν ότι καμιά φορά η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια καλοφτιαγμένη ιστορία.

«Ακόμα και όταν βρίσκεσαι στην τελευταία σελίδα ενός βιβλίου και πιστεύεις ότι γνωρίζεις τα πάντα… η ιστορία μπορεί να βρει τον τρόπο να σε εκπλήξει».