Έχεις εμένα

Έχεις εμένα 

Κείνενο και Εικονογράφηση : Francesca Pirrone

Από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη

Μέρες Πάσχα έρχονται, μέρες αγάπης κι ανθρωπιάς και το "Έχεις Εμένα" είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για να διαβάσουμε με τα παιδιά μας.Για να πάρουμε μαθήματα έτσι όπως μόνο ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να μας προσφέρει.

Το μικρό σκαντζοχοιράκι βρίσκεται μονάχο του στο δάσος και χρειάζεται βοήθεια. Ευτυχώς έχει το γουρουνάκι που το βρίσκει και το φροντίζει.

Το γουρουνάκι όμως χρειάζεται κι αυτό βοήθεια καθώς έχει εξαντληθεί από τη συνεχή φροντίδα του μικρού. Ευτυχώς έχει τους φίλους του που είναι πρόθυμοι να το βοηθήσουν.

Το βιβλίο " Έχεις εμένα" είναι ένα βιβλίο για παιδιά που ομως είναι καλό να διαβάσουμε όλοι μας. Ένα βιβλίο για τη χαρά της προσφοράς αλλά και για την ανάγκη της αυτοφροντίδας. Δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια , δεν είναι σημαδι πως είμαστε αδύναμοι ή ανίκανοι. Σημαίνει απλά πως κάποιες στιγμές έχουμε ανάγκη όλοι από φροντίδα. Μέχρι να πάρουμε δυνάμεις, να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας και να επανέλθουμε πιο δυνατοί στα καθήκοντά μας.

Στο αεροπλάνο, οι κανόνες ασφαλείας, λένε σε όσους έχουν μαζί τους μωρά, πρώτα να βαλουν τη μάσκα οι ίδιοι κι εμειτα να την φορέσουν στα παιδιά τους.

Το όμορφο αυτό παιδικό βιβλίο , θα μας παρακινήσει να προσφέρουμε την βοήθειά μας σε όλους όσοι έχουν ανάγκη. Και όλοι μας κάποια στιγμή τουλάχιστον στη ζωή μας, έχουμε ανάγκη από βοήθεια.

Ένα βιβλίο για τη δύναμη της φιλίας και της προσφοράς. Για την απόλαυση που παίρνουμε,όχι μόνο όταν λαμβάνουμε βοήθεια από ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά κι όταν προσφέρουμε βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη!

Καλο Πάσχα σε όλους!

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ο Πίγκι, το γουρουνάκι, βρίσκει ένα σκαντζοχοιράκι που έχει χαθεί στο δάσος και αποφασίζει να το πάρει στο σπίτι του και να το φροντίσει.

Όμως, η φροντίδα του μικρού σκαντζόχοιρου είναι πολύ κοπιαστική δουλειά.

Ευτυχώς, οι φίλοι του είναι εκεί για να τον βοηθήσουν!

Μια γλυκιά ιστορία για τη χαρά που νιώθουμε όταν φροντίζουμε όσους μας έχουν ανάγκη. 

Μωβ

Μωβ - Ελένη Λόππα

Από τις εκδόσεις ΑΩ

" Ο έρωτας φόρεσε τα πένθιμα

Μωβ παντού

Θα σφραγίσω τα παράθυρα

Και τις πόρτες

Να μην με φτάνουν τα αρώματα

Της Άνοιξης"

Το μωβ είθισται να είναι το χρώμα του πένθους , αλλά ταυτόχρονα το χρώμα των βασιλιάδων επειδή συμβολίζει τη δύναμη και την πίστη. Με αυτό το χρώμα επέλεξε η συγγραφέας να ντύσει τις σελίδες του βιβλίου της και μ'αυτό το χρώμα επιλέγει η ηρωίδα του βιβλίου να περιγράψει τα συναισθήματά της και την ψυχολογική της κατάσταση. 

Η Μόνικα έχει χάσει τον πρώτο της σύζυγο κι εκεί που νομίζει πως δεν πρόκειται να αγαπήσει ξανά, ερωτεύεται τον Έκτορα. Τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, ο Έκτορας έχει να λύσει τα δικά του προσωπικά ζητήματα, κουβαλάει τις δικές του ανασφάλειες, δεν έχει απαλλαγεί ακόμα από τον προηγούμενο γάμο του, αλλά το ειδύλλιό τους εξελίσσεται σε μια όμορφη σχέση που βασίζεται στην ειλικρίνεια. 

Μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι του στο Μιλάνο, θα νοσήσει από τον κορονοϊο και αφού πρώτα περάσει όλη η ζωή μπροστά από τα μάτια του θα χάσει τη μάχη για τη ζωή. 

Η Ελένη Λόππα γράφει ένα μυθιστόρημα , που εκτυλίσσεται στα χρόνια του κορονοϊου και της καραντίνας που βιώσαμε όλοι μας και σίγουρα δεν έχει αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο. Η χώρα ζει πρωτόγνωρες καταστάσεις, ο φόβος κυριαρχεί στις ζωές όλων μας, οι ανθρώπινες σχέσεις κλονίζονται και τα θύματα από το φονικό ιό αυξάνονται με αλματώδεις ρυθμούς. 

Το βιβλίο όμως δεν είναι ένα βιβλίο για τον κορονοϊο. Είναι ένα βιβλίο που διαπραγματεύεται το πένθος. Η ηρωίδα πενθεί για το χαμό του συντρόφου της και τα στάδια που περνά είναι όλα ορατά στον αναγνώστη. Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και τέλος η πολυπόθητη αποδοχή. 

Το μωβ της Ελένης Λόππα είναι ένα βιβλίο γεμάτο θλίψη λόγω του περιεχομένου του , μα αισιόδοξο και γεμάτο ελπίδα , λόγω του απρόσμενου τέλους του. Είναι πλαισιομένο από όμορφες περιγραφές και ζωντανές εικόνες που με ταξίδεψαν στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη.Είναι εμπλουτισμένο με στίχους από γνωστά κι άγνωστα ποιήματα και είναι γραμμένο με λυρισμό αλλά και ρεαλισμό. 

Είναι ένα όμορφο κι αληθινό ανάγνωσμα που θα συγκινήσει. Διαβάζεται εύκολα και προκαλεί πολλά κι ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι ένα ήρεμο βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα και περιγράφει καταστάσεις που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε ζήσει και σκέψεις που έχουμε κάνει. Ένα βιβλίο για τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών που δοκιμάζονται και για την ανθρωπιά που είναι ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε. 

Οι ήρωες της Ελένης Λόππα είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας , με τα σωστά τους και τα λάθη τους , με τους οποίους ο αναγνώστης θα μπορέσει να ταυτιστεί. Θυμώνουν,μισούν, αγαπάνε και συγχωρούν. 

Και αν κι εσύ, όπως κι εγώ , δεν ήθελες μέχρι τώρα να διαβάσεις βιβλία που να διαδραματίζονται στα χρόνια της πανδημίας, τώρα που βρισκόμαστε στο 2023 , και η κατάσταση έχει λίγο καταλαγιάσει , είναι η στιγμή σου να διαβάσεις αυτό το βιβλίο. Τώρα που όλα αυτά έχουν μείνει στο παρελθόν, ένα παρελθόν όχι όμως πολύ μακρινό, του οποίου οι επιπτώσεις είναι ακόμα ορατές στην ψυχολογία μας και στις ζωές μας και μας θυμίζει μέρες που ευτυχώς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Στην περίοδο της πανδημίας, η Μόνικα, μια καταξιωμένη μεταφράστρια ξένης λογοτεχνίας, χάνει τον Έκτορα και βιώνει για δεύτερη φορά στη ζωή της την οδυνηρή απώλεια και το πένθος. Μέσα στη "μωβ" ατμόσφαιρα που την περιβάλλει, ξαφνικά συνειδητοποιεί σε βάθος αυτό που γράφει τόσο συνταρακτικά στα ποιήματά της, η φίλη της, πως "Η ζωή είναι πιο σημαντική στη συνάντηση με τον Άλλον" και πως "Αν η γλώσσα δεν είναι ένα μέσον, ένας τρόπος, ένα καράβι να οδηγηθούμε στον Άλλον, τότε χίλιες φορές καλύτερη η σιωπή". Ναι, σκέφτεται η Μόνικα. Αυτό είναι το ύψιστο σημείο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, όταν υπερβεί τον εαυτό του και ξεπεράσει τις κάθε είδους αγκυλώσεις του: Να προσεγγίσει και να αποδεχτεί τον Άλλον, με την ιαματική δύναμη της Αγάπης. Τότε, άστραψε μέσα της ένα φως και "γνώρισε η ψυχή τον εαυτό της". 

"Ο Δύτης"

 "Ο Δύτης"

Minos Efstathiadis 

Εκδόσεις Ίκαρος 

Πολλές φορές έχω διαβάσει ότι η αστυνομική λογοτεχνία ΔΕΝ είναι λογοτεχνία. Ποτέ δεν συμφώνησα.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Έχω διαβάσει και πολλά αστυνομικά βιβλία.

Η ιστορία του Μινου Ευσταθιάδη ξεκινάει με την εύρεση μιας πνιγμένης κοπέλας στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή, στην Γερμανία, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ καλείται να παρακολουθήσει μια κοπέλα για δύο εικοσιτετράωρα.

Μια ιστορία φαινομενικά απλή... Που κάπου θα οδηγήσει...

Σωστά; Λάθος!

Ενώ σε πολλά βιβλία συνήθως κάπου στην μέση γίνεται μια "κοιλιά", για να έρθει μια ανατροπή που θα ολοκληρώσει την ιστορία, εδώ δεν συμβαίνει το ίδιο.

Το βιβλίο του Ευσταθιάδη είναι ένας λαβύρινθος όπου Ελλάδα, Γερμανία, αρχαία ελληνική μυθολογία και β παγκόσμιος πόλεμος μπλέκουν με τέτοιον τρόπο, που δεν θα μπορούσε ΚΑΝΕΝΑΣ ανάγνωσης να λύσει. 

Πέρα από το μυστήριο και την βαθιά γνώση των παραπάνω, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την γλώσσα, όχι για να γράψει, αλλά για να ζωγραφίσει.

Με ιλιγγιώδη ανοδική πορεία, η ιστορία μπλέκει αντί να δώσει λύση.

Μέχρι το τέλος!

Δεν θα πω τίποτα άλλο. Μερικά βιβλία δεν θέλουν λόγια!

Προτρέπω τους λάτρεις κάθε είδους λογοτεχνίας, να διαβάσετε Μίνω Ευσταθιάδη!

Βαθιά υπόκλιση στον συγγραφέα!

Μ.Κ

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Ακολουθήστε μας στο Instagram

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Όλοι φοράνε τις μάσκες τους, το φως υποχωρεί. Όλοι εκτός από έναν, που πάντα παραμένει αθέατος. Οι εντολές ακούγονται ξεκάθαρα, για λίγο στέκονται απολύτως ακίνητοι. Κάποιος θα νόμιζε ότι προσεύχονται. Κι όμως.

Μια περιπλάνηση που αρχίζει από το νυχτερινό Αμβούργο για να καταλήξει στον βυθό της ελληνικής θάλασσας. Η αλυσίδα διαδοχικών αυτοκτονιών και ανεξήγητων θανάτων περιστρέφεται γύρω από μια ταινία διάρκειας λίγων λεπτών. Μέσα της ξαναζωντανεύει "Ο Δύτης".

Ο ντετέκτιβ Κρις Πάπας θα αναγκαστεί να την παρακολουθήσει για να καταλάβει. Κάποιες φορές το ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βουτιά στον πυρήνα της φρίκης. Εκεί όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει την ανθρώπινη φαντασία.

Το δέντρο με τις φωλιές

 "Το δέντρο με τις φωλιές"

Εκδόσεις Καστανιώτη 

Πριοβόλου Ελένη

Η Μαρία είναι μια κοπέλα που από μικρή βιώνει την απόρριψη. Η ίδια της η μητέρα είναι εκείνη που την κάνει να αισθάνεται βάρος και κατ' επέκταση τα αδέρφια της.

Μόνο ο πατέρας της βλέπει ότι είναι ιδιαίτερη,  ευαίσθητη, με αγάπη για τη φύση και για τα πουλιά.

Στην πορεία της ζωής της, θα επιλέξει τη μοναξιά, θα φτιάξει ένα θερμοκήπιο και θα καλλιεργεί λουλούδια. Με την αλλαγή των εποχών, η Μαρία μας περιγράφει την ομορφιά της φύσης και τα τόσα πράγματα που δίνει σε κάθε περίοδο.

Στη ζωή της μπαίνει ο Νιζαμ, ένας μετανάστης, εργάτης στα κτήματα των αδερφών της. Η Μαρία θα τον καλέσει στο σπίτι και θα τον εντάξει στη ζωή της, θα ακούσει την ιστορία του και των άλλων μεταναστών, πηγαίνοντας κόντρα στις προσταγές της οικογένειας της. 

Η Ελένη Πριοβόλου μας διηγείται μια ιστορία ανθρωπιάς. Σε ένα κόσμο αδιάφορο για τον συνάνθρωπο, για τη φύση και τα πλάσματα της, μας δείχνει πως η αγάπη και το ενδιαφέρον είναι αυτά που ομορφαίνουν τη ζωή.

Το δέντρο με τις φωλιές είναι ένα βιβλίο τρυφερό και βαθιά συγκινητικό. 

Ωστόσο η συγγραφέας δε διστάζει να κατονομάσει αλήθειες που ντροπιάζουν. Την κακή μεταχείριση των μεταναστών, την εκμετάλλευση των ανθρώπων γενικότερα και την έλλειψη ανοχής σε οποιονδήποτε διαφορετικό. 

Γράφει για τους "ασήμαντους" αυτής της κοινωνίας που ξέρουν να ζήσουν την ζωή. Για τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό και το κυνήγι του εύκολου χρήματος από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική ανάγκη. 

Στο βάθος του, το βιβλίο είναι μια κραυγή αγωνίας για την πληγείσα φύση και στην απομάκρυνση του ανθρώπου από αυτήν. 

Πουλιά, λουλούδια και άνθρωποι μπλέκουν σε ένα γαϊτανάκι. Διαφορετικά είδη λουλουδιών, διαφορετικά είδη πουλιών, διαφορετικοι άνθρωποι, διαφορετικές εποχές. Όλοι έχουν αξία. Όλοι μετράνε. Δυστυχώς, δεν το βλέπουμε όλοι.

Η συγγραφέας, με έναν ήρεμο τρόπο γραφής και με μια υπέροχη ιστορία, γεμίζει το μυαλό του αναγνώστη με όλα αυτά τα θέματα που τελικά μέσα του θα αρχίσουν να φωνάζουν και να τον ξυπνούν.

Μ.Κ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Ακολουθήστε μας στο Instagram

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

Η Μαρία εγκαταλείπει το πατρικό της σπίτι και εγκαθίσταται στο κτήμα που της κληροδότησε ο πατέρας της καταμεσής του κάμπου. Δημιουργεί εκεί ένα φυτώριο με λουλούδια. Έχει για συντροφιά της τα ενδημικά πουλιά, που έχουν στήσει την αποικία τους πάνω σ' έναν χιλιόχρονο πλάτανο, αλλά και τα αποδημητικά, που γυρνούν κοντά της κάθε χρόνο. Τους αργούς ρυθμούς της μοναχικής ζωής της έρχονται να διαταράξουν «Εκείνοι» -οι μετανάστες που εργάζονται στις καλλιέργειες των αδελφών της σε συνθήκες δουλείας. Ο φόβος για τον ξένο, τον αλλογενή, την κρατάει σε απόσταση ασφαλείας. Μέχρι που ένας από «Εκείνους» διαβαίνει το νοητό σύνορο. Είναι ο Νιζάμ ο Ροχίνγκια. Ισορροπεί στους ώμους του ένα ραβδί, απ' όπου κρέμονται φωλιές 

για τα πουλιά του δέντρου. Ο χειμώνας πλησιάζει δριμύς, και ο Νιζάμ νοιάζεται για τα πουλιά όσο και η Μαρία. Μέσα από την αγάπη και τη γνώση τους για τα πετούμενα του ουρανού, θα καταφέρουν να επικοινωνήσουν βαθιά, γκρεμίζοντας όλα τα σύνορα που τους χωρίζουν.

Ένα βιβλίο για τους ενδημικούς και αποδημητικούς ανθρώπους, που σαν τα πουλιά ψάχνουν να βρουν ασφαλές 

καταφύγιο, πάντα απάτριδες και πάντα κυνηγημένοι.

Το υλικό των ονείρων

Το υλικό των Ονείρων - Ευρύμαχος Σαρακινός

Από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής

Από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα όνειρα; Φαντασία, αγάπη, επιθυμία, γνώση, φόβος και σοφία είναι σίγουρα μερικά από τα βασικά συστατικά τους. Προσωπικά βιώματα, αποφάσεις και συγκυρίες είναι μερικά ακόμα που μου έρχονται στο μυαλό. Με όλα τα παραπάνω να συνδέονται μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο, όπου αν αλλάξει ένα συστατικό να φέρει ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα.

Τι θα κάνατε αν μπορούσατε να επισκεφτείτε τον εαυτό σας στο παρελθόν για να τον αποτρέψετε να κάνει τα λάθη που έκανε ή να τον βοηθήσετε να ακολουθήσει τα όνειρά του; Τι θα του λέγατε; Τι συμβουλές θα του δίνατε;

Κι αντίθετα. Πως θα αντιδρούσατε εαν μια μέρα συναντούσατε τον εαυτό σας από το μέλλον και σας έλεγε τι να κάνετε και τι όχι. Θα τον ακούγατε;

Ο Χάρης είναι ένας νέος που δεν είναι ευχαριστημένος από την μέχρι τώρα πορεία της ζωής του. Σε ένα ταξίδι του στη Σαντορίνη , θα βρει μία πέτρα, διαφορετική από όσες πέτρες έχει ξαναδεί. Θα την κρατήσει, θα την φυλάξει και μέσα από αυτήν θα βιώσει μια ανεπανάληπτη εμπειρία ζωής που θα του δώσει την ευκαιρία να διορθώσει λάθη, να κυνηγήσει τα όνειρά του και να κάνει με σοφία τις επιλογές του. Ή μήπως όχι;

Το υλικό των ονείρων είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει την φαντασία με την πραγματικότητα και δίνει απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα της ανθρώπινης υπόστασης.Με λεξιλόγιο σύγχρονο και χαρακτήρες καθημερινούς μπορεί να μιλήσει στην καρδιά των νέων και να προβληματίσει.

Ο βασικός ήρωας του βιβλίου, ο Χάρης,ξεκινάει ένα ταξίδι προς την αναζήτηση της αγάπης και της ευτυχίας. Ένα ταξίδι στο χρόνο και ταυτόχρονα ένα εσωτερικό ταξίδι προς την αυτογνωσία. Έχει να επιλέξει ανάμεσα στον δρόμο της καρδιάς και της λογικής.Σύντομα θα ανακαλύψει πως οι επιλογές μας έχουν συνέπειες αλλά και τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν είναι όλα όσα έχουν προσδιορίσει αυτό που είμαστε τώρα.
Οι άνθρωποι που συναντάμε στην ζωή μας, που έχουμε δίπλα μας αλλά και αυτοί που κάποτε βρέθηκαν στον δρόμο μας στο παρελθόν έχουν βάλει όλοι τους το λιθαράκι τους για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.

Ο Ευρύμαχος Σαρακινός έχει γράψει ένα μυθιστόρημα φαντασίας με ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη πλοκή, στοιχεία αυτοβελτίωσης,μικρές δόσεις φιλοσοφίας και μπόλικους συμβολισμούς. Ένα μυθιστόρημα που όπως λέει κι ο τίτλος του, αποτελείται από το υλικό των ονείρων, με απροσδιόριστους χρόνους και τοποθεσίες. Όχι όμως μόνο των ονείρων που βλέπουμε στον ύπνο μας αλλά και το υλικό των ονείρων που κυνηγάμε να πραγματοποιήσουμε όσο είμαστε ξύπνιοι και ζωντανοί.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

" Για πολλές στιγμές κρατάει τα μάτια του ερμητικά κλειστά,η γενική έλλειψη φασαρίας όμως τον κάνει να τα ανοίξει. Αμέσως αντιλαμβάνεται το λάθος του. Όχι,όχι,όχι, δεν μπορεί! Έχει ταξιδέψει , αλλά ο νους του επέλεξε πολύ μακρινό προορισμό 《Ρε μαλάκα, την άκουσες εντελώς στον ύπνο σου, στριγογύριζες συνέχεια.Άσε που μουρμούριζες κάτι για κάποια Ειρήνη .Αν σ'ακούσει η Αλίκη , σε βλέπω να φεύγεις εθελοντής για τη Λεγεώνα των Ξένων》. Γυρίζει για να δει από που ακούγεται η γνώριμη αυτή φωνή. Είναι ένας παλιός συμμαθητής του, που έχει χρόνια να τον δει .Χρόνια; Τι χρόνια;Μαζί δεν ήρθαμε σήμερα για μπάνιο; αναρωτιέται.Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει στο κεφάλι του,ακούγονται πολλές φωνές να τον καλούν.Θυμήσου την πέτρα και τις μνήμες , του ψιθυρίζουν και νομίζει οτι καταλαβαίνει..《Χέσε με,ρε μαλάκα》,αποκρίνεται στον συμμαθητή του.Και κλείνει τα μάτια του,για να ακούσει καλύτερα τους ψιθύρους."

Ποιός σκότωσε την Ιφιγένεια;

Ποιός σκότωσε την Ιφιγένεια; - Ελευθερία Μεταξά

Από τις εκδόσεις Μίνωας

Η Κλαίρη ζει στη Νέα Υόρκη κοντά στον πατριό της , Γκρεγκ Τόμας , ο οποίος αποτελεί και το μοναδικό της στήριγμα. Η μητέρα της πέθανε πριν κάποια χρόνια νικημένη από τον καρκίνο.

Ένα βράδυ, δέχεται ένα παράξενο τηλεφώνημα όπου καλείται να απαντήσει στο περίεργο ερώτημα

" Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια; "

Ο αδερφός της δολοφονείται και η ίδια θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να λάβει τις απαντήσεις που χρειάζεται.

Θα συναντήσει στόματα κλειστά και σύντομα θα καταλάβει πως όποιος προσπαθεί να της μιλήσει θα βρεθεί νεκρός από αδίστακτους κακοποιούς.

Το βιβλίο είναι γρήγορο, ατμοσφαιρικό και ανατρεπτικό. Οι αποκαλύψεις είναι πολλές κι απρόσμενες και δίνονται σιγά σιγά καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Μνήμες από το παρελθόν, αδυναμίες,ασυγχώρητα λάθη, ανομολόγητα πάθη και ένας σκοπός ζωής που μοιάζει πανανθρώπινος αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από στιγερή δολοφονία.

Πού σταματάει η φιλανθρωπία και πού ξεκινάει η φιλοδοξία για προσωπική ανέλιξη ;

Η δύναμη της συγχώρεσης, η μητρότητα, η απώλεια και η ανιδιοτελής προσφορά είναι μερικά από τα θέματα που απασχολούν τους ήρωες του βιβλίου και κατά συνέπεια και τον ίδιο τον αναγνώστη.

Το μυστικό βρίσκεται στους ανθρώπους. Άλλωστε πάντα εκεί είναι η αλήθεια, στα καθαρά βλέμματα  στα αθώα κίνητρα ή στις προσωπικές ανασφάλειες. Αθώοι και ένοχοι δεν γίνονται εύκολα διακριτοί και αυτό κάνει δύσκολα τα πράγματα για την Κλαίρη που αδυνατεί να ξεχωρίσει ποιον μπορεί να εμπιστευτεί και ποιον όχι.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα… Ένα ερώτημα που θα στοιχειώσει τη φαινομενικά ήρεμη ζωή της Κλαίρης και θα στοιχίσει τη ζωή του αδελφού της, του νεαρού Κωστή Αυγέρη…
«Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;»

Η Κλαίρη επιστρέφει στην Ελλάδα αποφασισμένη να ανακαλύψει τον δολοφόνο του Κωστή, έρχεται όμως αντιμέτωπη με ένα αδίστακτο κύκλωμα που, στο όνομα της επιστήμης, σκορπίζει τον θάνατο σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Με σύμμαχο τον ιατροδικαστή Φίλιππο Ηλιάδη, ρίχνεται με πάθος στο κυνήγι του αόρατου εχθρού που ξέρει καλά να κρύβεται πίσω από το προσωπείο της φιλανθρωπίας και της προσφοράς.

Το παρελθόν απλώνει τη σκιά του στο παρόν, οδυνηρές μνήμες ξυπνούν πάλι και όλες οι ισορροπίες της ανατρέπονται. Γύρω της στήνεται ένας χορός θανάτου, μέσα στον οποίο δεν μπορεί πλέον να διακρίνει τους αθώους από τους ένοχους…

Το ποτάμι των χιλίων τυφλών

Το ποτάμι των χιλίων τυφλών - Παναγιώτης Δημάκης

Από τις εκδόσεις διόπτρα

"Το Ποτάμι των Χιλίων Τυφλών" είναι το δεύτερο βιβλίο του Πάνου Δημάκη. Το πρώτο του με τίτλο "Δεκαεπτά Κλωστές" έχει ήδη πάρει το δρόμο του για να προβληθεί στην μικρή οθόνη σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια.

Σε αντίθεση με το προηγούμενο βιβλίο του που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα , το συγκεκριμένο αποτελεί καθαρά προϊόν μυθοπλασίας , όμως με γεγονότα και χαρακτήρες απόλυτα αληθοφανείς.

Θαυμάζω τους συγγραφείς που δεν γράφουν απλά μια ιστορία αλλά καταφέρνουν μέσα από την υπόθεση του βιβλίου τους να καταπιαστούν με γεγονότα ρεαλιστικά αλλά και να περάσουν μηνύματα που ανταποκρίνονται σε σοβαρά θέματα της καθημερινότητας.

Το ποτάμι των χιλίων τυφλών είναι ένα μυθιστόρημα που βρίθει από συμβολισμούς , αρκετούς από τους οποίους κατάφερα να εντοπίσω όμως είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλοι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο τίτλος ακόμα , που δεν σε προϊδεάζει για αυτό που πρόκειται να διαβάσεις, όμως κλείνοντας και την τελευταία σελίδα του καταλαβαίνεις την σύνδεσή του με το περιεχόμενο του βιβλίου.

Το ποτάμι συμβολίζει την κίνηση και την αλλαγή.Η κίνηση μπορεί να είναι σημάδι ζωής αλλά ταυτόχρονα να γίνει αιτία θανάτου.Άλλες φορές γίνεται χείμαρρος στην πορεία του,ικανός να κρύψει και να σκεπάσει ίχνη και αποδεικτικά στοιχεία.  Μερικές φορές, τα νερά του είναι κρυστάλλινα, σύμβολο της καθαρότητας και της αγνότητας ή το αντίθετο, είναι ανακατεμένα και ορμητικά, οιωνός ακάθαρτων συναισθημάτων και σκέψεων.

Οι τυφλοί μπορεί να είναι άλλοτε οι αμαρτωλοί που αδυνατούν να δουν την αλήθεια και την πορεία προς τη σωστή διαδρομή της ζωής κι άλλοτε οι ταπεινοί , με μικρή πνευματική διαύγεια που με μειωμένη "όραση" γίνονται εύκολα υποχείρια κακόβουλων ανθρώπων. Οι συμβολισμοί υπάρχουν παντού.Στις ονομασίες και τις τοποθεσίες που δεν επιλέχθηκαν τυχαία αλλά έχουν κι αυτά τη σημασία τους. Όπως επίσης και ο αμαρτωλός που πρώτος ρίχνει τη πέτρα για να λιθοβολήσει σε έναν κοινωνικό δημόσιο λιθοβολισμό! ( εδώ θα μου επιτρέψετε να αναφωνήσω "ουάου"!)

Η Μερζένιστα είναι μια παραποτάμια επαρχιακή πόλη, με πλούσια φυσική ομορφιά που προσπαθεί να ανασυσταθεί μεταπολεμικά. Ο παλιός δήμαρχος που δεν βρίσκεται στη ζωή, η συζυγός του που διεκδικεί ακόμα δικαιώματα στα κοινά του τόπου, ο νέος δήμαρχος με την αδερφή του και ο παπάς της περιοχής είναι οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα στις ζωές των υπόλοιπων κατοίκων. Οι κάτοικοι του χωριού, απλοί βιοπαλαιστές που πιστεύουν ακόμα στις δεισιδαιμονίες, κουβαλούν τα δικά τους βιώματα ,τις δικές τους αδυναμίες,αμόρφωτοι οι περισσότεροι , αμαρτωλοί και οι ίδιοι, έτοιμοι να επηρεαστούν και να γίνουν πιόνια του κάθε επιτήδειου που προσπαθεί να τους εκμεταλλευτεί.

Αυτό είναι το σκηνικό της ιστορίας, αυτό είναι το πλαίσιο πάνω στο οποίο χτίζει την υπόθεσή του ο συγγραφέας.Η Μάγδα Ζεΐρη είναι η σύζυγος του πρώην δημαρχου του χωριού . Μια γυναίκα φιλόδοξη που έχει σκοπό ζωής να διεισδύσει στο μυαλό των "ασήμαντων " αυτών χωρικών , καθώς η ίδια θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο όλων. Στο όνομα του Θεού και της Θείας δίκης πραγματοποιεί τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στα οποία η ίδια θεωρεί τον εαυτό της αμέτοχο αλλά και παραμένει ένα άτομο αξιοσέβαστο και υπεράνω πάσης υποψίας.

Στο πρόσωπο της Μάγδας ο συγγραφέας έχει πλάσει έναν μοναδικό χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα για τον οποίο δεν μπορείς εύκολα να καταλάβεις τι είναι. Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Ακόμα και τώρα που έχω τελειώσει το βιβλίο δεν έχω καταφέρει να την προσδιορίσω. Είναι καλή, κακιά, είναι έξυπνη ή αφελής; Τα συμπεράσματα δικά σας!

Πολιτικά παιχνίδια, παιχνίδια εξουσίας, η θρησκεία, ο έρωτας, η πατριαρχία, ο θάνατος και η δικαιοσύνη είναι μερικά από τα ζητήματα για τα οποία ο αναγνώστης θα καλεστεί να πάρει θέση και να προβληματιστεί.

Το βιβλίο δεν κάνει σε κανένα σημείο "κοιλιά". Αντιθέτως οι 450 σελίδες του κυλάνε σαν νεράκι,με συνεχώς νέα στοιχεία να έρχονται στο φως  και ο αναγνώστης κρατιέται σε εγρήγορση κυριολεκτικά μέχρι και την τελευταια σελίδα.

Άριστος χειριστής της γλώσσας ο Παναγιώτης Δημάκης χρησιμοποιεί ένα απόλυτα προσεγμένο λεξιλόγιο χωρίς ομως ίχνος για προσπάθεια εντυπωσιασμού. Ειδικά όσοι τον παρακολουθούμε γνωρίζουμε τον πλούτο των γνώσεών του , το χιούμορ του αλλά και την ποιότητά του ως προσωπικότητα.

Με το βιβλίο του αυτό , κατατάσσεται για μένα, άνετα, στους κορυφαίους Έλλήνες λογοτέχνες της νέας γενιάς και περιμένω με ανυπομονησία κι άλλα έργα του.

Ρ.Σ.

Ακολουθήστε μας στο facebook και στο instagram

Οπισθόφυλλο

Σε μια φανταστική ορεινή κωμόπολη της Αρκαδίας η Μάγδα Ζεΐρη, γυναίκα του τέως δημάρχου, διατηρεί την ισχύ της, ασκώντας κύρος με την επιβλητική της φυσιογνωμία.
Παράλληλα, αναπολεί τις στιγμές δόξας και μεγαλείου, απολαμβάνοντας τον θαυμασμό μεγάλης μερίδας του τοπικού πληθυσμού.
Όμως, όσο τα χρόνια περνούν, η διαρκώς αμείωτη αίσθηση που έχει για τον εαυτό της ως τοποτηρητή της ηθικής καθώς και η βαθιά πεποίθησή της ότι βρίσκεται πάνω από όλους τους άλλους τής δίνουν την εντύπωση ότι η κοινωνία στην οποία ζει δεν της αξίζει, με αποτέλεσμα να παγώνει σιγά σιγά η καρδιά της.
Έτσι, η Μάγδα, θέλοντας να ελέγχει τους ανθρώπους, ξεκινά να υφαίνει έναν δηλητηριώδη ιστό, στα δίχτυα του οποίου θα παγιδευτεί όλη η κωμόπολη.
Eντέλει διχάζοντάς τη σε έναν μικρό εμφύλιο, όπου ξυπνούν τα πάθη και οι έχθρες που ήταν βαθιά κρυμμένα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
Το Ποτάμι των χιλίων τυφλών είναι ένα έργο για τη διαφθορά της εξουσίας, τους έρωτες, τα μίση και τα πάθη που διαχρονικά κυριαρχούν σε ανθρώπους και κοινωνίες.
Με λογοτεχνική δεινότητα και διεισδυτική ματιά, μας δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση πάντα επιβεβαιώνει τις υψηλότερες και τραγικότερες προσδοκίες...
Είναι πιο εύκολο να μισείς απ' ό,τι να αγαπάς;
Η εξουσία είναι τόσο ισχυρό ναρκωτικό;
Αυτό το βιβλίο είναι ένα δράμα μέσα στα βουνά που ψάχνουν την ανατολή.